Πειράματα, τέλος!‏

Με αφορμή τα όσα συμβαίνουν το τελευταίο χρονικό διάστημα και την ακυβερνησία στην οποία έχει περιέλθει η χώρα, έχω καταλήξει στο απλοϊκό συμπέρασμα πως υπεύθυνη γι’ αυτή την κατάσταση, δεν είναι άλλη παρά, η βλακεία που επικράτησε με δική μας ευθύνη ως ψηφοφόρων εννοώ, στην κοινωνία μας.

Δικαίωμα στην αυτοκτονία…

Άφησα επίτηδες να περάσουν λίγες μέρες, προκειμένου να καταθέσω και τις δικές μου απόψεις, σχετικά με τις εκλογές που πέρασαν στην ιστορία. Για το μόνο που δεν μπορώ να γράψω, είναι τι χρώμα θα έχει η σελίδα του βιβλίου αυτής, που θα τις φιλοξενήσει… Θα επιχειρήσω στις γραμμές που ακολουθούν, εν συντομία και ψύχραιμα, να καταθέσω τις απόψεις μου για όλους και για όλα, σε περίπτωση που μπορεί κάποιος να ενδιαφέρεται γι’ αυτές!

Ένα ροζιασμένο, οπλισμένο χέρι

Αλήθεια, με πόση άραγε αισιοδοξία μπορείς να περιμένεις το αύριο που ξημερώνει, όταν τίποτα γύρω σου δεν σε προδιαθέτει για κάτι τέτοιο; Σαφώς και το ερώτημα αυτό, είναι ρητορικό όμως, στην άκρη των χειλιών μας, όλοι έχουμε μια απάντηση έτοιμη να ξεφύγει... Θέλεις γιατί φοβάσαι να την ακούσεις, θέλεις γιατί κάτι σε συγκρατεί, δεν την ξεστομίζεις, πολύ απλά, διότι λες, ότι όχι, δεν είναι δυνατόν να συμβαίνουν όλα αυτά και, την καταπίνεις γρήγορα - γρήγορα.

Βίντεο: "Έρωτας και πολιτική"‏

Θαύμα! Θαύμα!

Επιτέλους μπήκε η Άνοιξη για τα καλά και τα ευχάριστα νέα διαδέχονται το ένα το άλλο!

Επιτέλους, να γελάσει και λίγο το χειλάκι μας γιατί πολύ μας έχουν πικράνει τα μνημόνια και οι βλαχοτιράντες οι τροϊκανοί! Ολοκληρώθηκε η απογραφή των δικαιούχων προνοιακών επιδομάτων και τα πρώτα αποτελέσματα είναι πράγματι εντυπωσιακά! 36000 συμπολίτες μας, βρήκαν την υγειά τους βάσει των όσων έδειξε η απογραφή! Καταλαβαίνετε τι σας λέω; Η χώρα μας πλέον, δεν είναι υποχρεωμένη να καταβάλλει 36000 επιδόματα, δηλαδή 111 εκατομμύρια ευρώ ετησίως σε ανάπηρους, και μπορεί να τα διαθέσει για παράδειγμα στις συντάξεις που περικόπηκαν από τους πλούσιους γέρους συνταξιούχους αγρότες, για να μη μας πρήζουν όλη ώρα με την αυθάδειά τους και τα’ απλωμένα τους χέρια που όλο ζητάνε, ζητάνε και ζητάνε και ποτέ δεν χορταίνουν...