Δήλωση υποψηφιότητας

Αγαπητοί συμπολίτες,


Όλοι μας γνωρίζουμε τη δεινή θέση, στην οποία έχει βρεθεί η χώρα μας. Όλοι βιώνουμε τα προβλήματα που έχουν συσσωρευτεί τα τελευταία σχεδόν τριάντα χρόνια, εξαιτίας της αλόγιστης πολιτικής του σοσιαλιστικού ψευτοπαράδεισου, ο οποίος τώρα ζητά τα ρέστα κι υπόσχεται να μας βγάλει από το τέλμα που ο ίδιος μας βύθισε. Η λύση δε που επιλέχθηκε, η πολιτική του Μνημονίου που επιβλήθηκε ως μονόδρομος προς την έξοδο της χώρας από την κρίση, ήδη δημιούργησε και αναμένεται να δημιουργήσει κι άλλα προβλήματα στην ανάπτυξη των περιφερειών της χώρας. Μείωση κονδυλίων, προβληματικές αρμοδιότητες, ανισομερείς κατανομές δαπανών είναι ορισμένα από τα προβλήματα, τα οποία σε συνάρτηση με τις υποβαθμισμένες γειτονιές, τα διογκωμένα προβλήματα εγκληματικότητας και την αποδεδειγμένη αδυναμία της κεντρικής διοίκησης να διαχειριστεί βασικά προβλήματα της ποιότητας ζωής των πολιτών, θα δυσχεράνουν ακόμη περισσότερο την προσπάθεια της τοπικής αυτοδιοίκησης να αναλάβει και να φέρει εις πέρας το έργο που θα της ανατεθεί.
Τις δύσκολες αυτές ώρες που περνά η χώρα μας, καλούμαστε να ψηφίσουμε εκείνους τους πολίτες που θα στελεχώσουν την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Πολίτες που θα σηκώσουν το βάρος μιας δύσκολης συγκυρίας και θα υψώσουν το ανάστημα σε κάθε προσπάθεια υποβάθμισης του σημαντικότατου ρόλου της τοπικής κοινωνίας. Ένας απ’ αυτούς θα προσπαθήσω, με όλες μου τις δυνάμεις, να είμαι κι εγώ.
Αγαπητοί συμπολίτες,
Έχω βαθιά πεποίθηση ότι μπορώ να σηκώσω το βάρος της ευθύνης που χρειάζεται, να αγωνιστώ με όλες μου τις δυνάμεις για να συμβάλλω στη βελτίωση της ποιότητας ζωής στην περιφέρεια Αττικής, στον τομέα του Πειραιά.. Είμαι ένας άνθρωπος, που οι συγκυρίες, τον ανάγκασαν να μάθει να ζει, από ένα σημείο της ζωής του και έπειτα, με ένα μειονέκτημα σε σχέση με όλους εσάς. Στην ηλικία των 22 μου χρόνων, φοιτητής στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, έχασα την όρασή μου. Αναγκάστηκα να σταματήσω για δύο χρόνια τις σπουδές μου, στο τμήμα Πολιτικών Επιστημών και Δημόσιας Διοίκησης, διάστημα ικανό για να με μάθει να ζω και να λειτουργώ με την αναπηρία μου. Δεν παραιτήθηκα όμως απ’ την ζωή. Επέστρεψα στο Πανεπιστήμιο και κατάφερα να ολοκληρώσω τις σπουδές μου, έχοντας ειδικευτεί στις Διεθνείς και Ευρωπαϊκές σπουδές, με πολύ καλές επιδόσεις και είμαι πολύ περήφανος για αυτό μου το επίτευγμα. Αυτή η περίοδος της ζωής μου, ήταν για εμένα ένα πάρα πολύ καλό σχολείο. Με έμαθε να αγωνίζομαι σκληρά για να καταφέρω αυτό που θέλω. Με δίδαξε, ότι όπως έλεγε κι ο Ηράκλειτος, τα πάντα ρει. Ο καθένας μας λοιπόν, οφείλει, εάν σέβεται τον εαυτό του, να μην σκύβει το κεφάλι του και να αγωνίζεται για το καλύτερο ανταποκρινόμενος στις όποιες δυσκολίες συναντήσει στον δρόμο του, με πίστη στον εαυτό του και στο Θεό. Αυτό έκανα κι εγώ. Με πίστη στον εαυτό μου και με την πολύτιμη στήριξη της οικογένειάς μου, βαδίζω μπροστά και με ψηλά το κεφάλι, δίνοντας την μάχη μου για να βελτιώσω τις συνθήκες, όχι μόνο της δικής μου ζωής αλλά και τις ζωής των άλλων, παλεύοντας ακόμα και για πράγματα που για τους περισσότερους από εσάς θεωρούνται δεδομένα.
Γνωρίζω, λοιπόν από πρώτο χέρι τι σημαίνει να προσπαθείς να βελτιώσεις τη ζωή των συμπολιτών σου, να αγωνίζεσαι καθημερινά να την κάνεις καλύτερη, να εκτιμάς κάθε άνθρωπο που προσφέρει και συνεισφέρει για τον ίδιο σκοπό. Διότι αυτά επιζητεί σήμερα ο πολίτης, αυτό είναι που χρειάζεται η Τοπική Αυτοδιοίκηση: νέους ανθρώπους που αποσκοπούν στο να βελτιώσουν τις συνθήκες ζωής του τόπου τους, διότι πρωτίστως ζουν και εργάζονται σ’ αυτόν και οι ίδιοι, υποφέρουν και οι ίδιοι από τα προβλήματά του, δυσανασχετούν και οι ίδιοι από τις ελλείψεις του. Ένας σοφός είπε κάποτε, "κάθε κοινωνία κρίνεται, από το πώς μεταχειρίζεται τους πιο αδύναμους ανάμεσά της". Εγώ με τη σειρά μου λέω ότι κάθε πολίτης κρίνεται με βάση του πόσο προσφέρει στην κοινωνία την οποία ζει, άσχετα με τις όποιες αδυναμίες του.
Αγαπητοί συμπολίτες, τώρα είναι η δική μας ώρα, να δώσουμε τη δική μας απάντηση! Ας μην αφήσουμε άλλο αυτούς που ξεπουλάνε την πατρίδα μας να διεκδικούν θώκους και αξιώματα στις γειτονιές που παίζουν τα παιδιά μας, που περπατούν οι γονείς μας, που ζούμε όλοι μας!




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου