Σκόρπιες σκέψεις αναπτυξιακού χαρακτήρα

Με τον καταιγισμό πληροφοριών που δεχόμαστε το τελευταίο χρονικό διάστημα, μεγάλο διάστημα θα έλεγα, έχω κάνει μια πολύ απλοϊκή σκέψη, για το πώς θα μπορούσαμε και πάλι να πάρουμε βαθειά ανάσα και να μπούμε επιτέλους στον δρόμο της ανάπτυξης ως χώρα.

Θα μου πείτε, καλά, εσένα περιμέναμε να μας δώσεις τα φώτα σου επ’ αυτού; Όχι, δεν θα σας δώσω εγώ τα φώτα, ούτε πιστεύω ότι χρειάζεται κανείς να είναι διάνοια για να το σκεφτεί. Απλά, είναι ένα παράδειγμα που προέρχεται από τις δικές μου εμπειρίες και πιστεύω πως αν θελήσουμε ως κοινωνία να το εφαρμόσουμε, ίσως σε βάθος χρόνου, όχι πολύ μεγάλο πάντως, να βρούμε επιτέλους τον βηματισμό μας ως χώρα και ως οικονομία.

Η λύση βρίσκεται, στην περιφέρεια. Πιο συγκεκριμμένα στην αγροτική περιφέρεια. Επιστροφή λοιπόν στο χωράφι. Επιστροφή σ’ έναν τομέα που με την βοήθειά του ο Έλληνας, αφού κέρδισε ότι του πρόσφερε απλόχερα, τον εγκατέλειψε, τον παράτησε, θέλοντας με τα κέρδη που του πρόσφερε, να κάνει την μεγάλη ζωή στην πόλη.

Η αντίστροφη μέτρηση για την ελληνική γεωργία κατά την άποψή μου, άρχισε από τα μέσα της δεκαετίας του 1980, επι κυβερνήσεων ΠΑ. ΣΟ. Κ. και Αν. Παπανδρέου. Η ένταξή μας στην Ε. Ο. Κ. υποβοήθησε ως προς αυτή την αρνητική τροπή. Η τότε ηγεσία του τόπου αντί να εκμεταλλευτεί αυτή την χρυσή ευκαιρία και να απογειώσει την αγροτική μας οικονομία, τι έκανε; Πατώντας στην αδυναμία του Έλληνα για την καλή ζωή και την μεγάλη ζωή, άρχισε να του τάζει λαγούς με πετραχήλια και να του περνάει το μήνυμα πως τώρα πια δεν είναι ανάγκη να ξεροψήνεται κάτω απ’ τον ήλιο και να εκτίθεται στις ορέξεις της φύσης, καθώς τώρα πια υπάρχει μια πολιτική ηγεσία, σοσιαλιστική, που θα τον βοηθήσει να κάνει επιτέλους το όνειρό του πραγματικότητα. Έτσι φτάσαμε στο σημείο ανειδίκευτοι και αμόρφωτοι επι το πλείστον κάτοικοι της ελληνικής υπαίθρου, που δεν είχαν μάθει στη ζωή τους τίποτ’ άλλο παρά να δαμάζουν την γη, να κατακλύζουν τα μεγάλα αστικά κέντρα και να … βολεύονται κάπου, όπου να’ ναι στην δημόσια κρατική μηχανή. Να διευκρινήσω σε αυτό το σημείο, ότι οι πιο παραπάνω χαρακτηρισμοί, δεν έγιναν με την αρνητική τους έννοια, πιστεύω να έγινα αντιληπτός. Δεν ευθύνεται ο Έλληνας εκείνων των δεκαετιών που δεν είχε ειδικευτεί, που δεν είχε πάει σχολείο. Όλοι λίγο πολύ, έχουμε επίγνωση και γνώση της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας… Έτσι λοιπόν, η ελληνική επαρχία άρχισε να ερημώνει… Όσοι έμεναν πίσω, το έκαναν γιατί δεν άντεχαν να αφήσουν την γη των προγόνων τους, προτρέποντας παρ’ όλα αυτά, νεότερα μέλη της οικογένειάς τους, να φύγουν στην πόλη, λέγοντάς τους την φράση κλισέ εκείνων των χρόνων … « φύγετε να γίνεται άνθρωποι «.

Ο Έλληνας της δεκαετίας του 80’, μέχρι και τις μέρες μας, είχε την ψευδαίσθηση που του είχαν καλλιεργήσει, ότι είναι ένας από τους πιο ανεπτυγμένους λαούς του πλανήτη και ισότιμος εταίρος των πιο ισχυρών οικονομικά κρατών της γης. Κανείς δεν τον κατηγορεί, γι’ αυτό. Υπεύθυνοι για αυτήν του τη συμπεριφορά είναι άλλοι. Δεν φταίει κανένας γονιός που έζησε δύσκολα χρόνια στα χωράφια, που προέτρεπε τα παιδιά του να φύγουν στην πόλη για να γίνουν … άνθρωποι. Κάθε γονιός το καλό θέλει του παιδιού του, όχι το κακό…

Την χαριστική βολή ανάμεσα στα μάτια της ελληνικής γεωργίας, χωρίς αμφιβολλία, την έδωσε η νέα εφεύρεση, … νέο μοντέλο της σύγχρονης οικονομίας, οι επιδοτήσεις. Όσοι είχαν μείνει πίσω, να φυλάνε Θερμοπύλες της ελληνικής γεωργίας, εθίστηκαν κυριολεκτικά από τις επιδοτήσεις των δεκαετιών 90’ και 2000.

Έτσι, χωρίς να κάνουν απολύτως τίποτα, με τις τσέπες γεμάτες δραχμές και ευρώ, … συσκέφτονταν επι πολλές ΄΄ωρες της ημέρας, στο καφενείο του χωριού, με την συνοδεία καφέ, ούζου και ποικιλιών! Η καφετέρειες πλέον στα ελληνικά χωριά, αποτελούσαν και αποτελούν μέχρι και σήμερα, κερδοφόρες επιχειρήσεις και εξασφαλίζουν στον ιδιοκτήτη τους σταθερά εισοδήματα, χειμώνα – καλοκαίρι.

Όχι αγαπητέ αναγνώστη. Δεν είναι αυτός ο Έλληνας της υπαίθρου. Δεν είναι ο τεμπέλης που σας περιέγραψα παραπάνω. Δώσ’ τε του λοιπόν πάλι την ευκαιρία να σας αποδείξει ότι μπορεί να στήσει και πάλι την οικονομία της χώρας μας στα πόδια της. Δώσ’ τε κίνητρα κύριοι υπεύθυνοι που αναζητάτε λύσεις και παιδεύεστε, τους νέους από αγροτικές περιοχές να επιστρέψουν στα χωριά τους και να καλλιεργήσουν την γη τους. Δώσ’ τε τους κίνητρα να μεταναστεύσουν και πάλι, όχι στο εξωτερικό, αλλά στο εσωτερικό. Περάστε μας το μήνυμα ότι μας χρειάζεστε και εμείς θα πάμε στα χωριά μας να ξαναχτίσουμε την πατρίδα μας αρκεί να μας υποσχεθείτε, ότι όταν το κάνουμε, γιατί θα το κάνουμε, δεν θα μας ξεχάσετε πάλι και θα είστε πάντα δίπλα μας, διότι η γη είναι δύσκολη και ζόρικη και δεν θα είναι πάντα φιλική μαζί μας.

Κλείνοντας, θέλω να επισημάνω, ότι κι εγώ βάζω τον εαυτό μου στην συγκεκριμμένη διαδικασία, διότι μεγάλωσα στο χωράφι και πονάω όταν μαθαίνω ότι το ένα μετά το άλλο τα χωράφια στο χωριό μου έχουν στρωθεί με τσιμέντο η έχουν πουληθεί για λίγα ευρώ. Έστω και τώρα προλαβαίνουμε να σώσουμε ότι σώζεται και να το κάνουμε και πάλι χρήσιμο και γόνιμο και όχι να γίνει έρμαιο της ματαιοδοξίας μας. Τέλος, αφορμή για να αποτυπώσω αυτές μου τις σκέψεις, σστάθηκε ένα άρθρο που διάβασα πρόσφατα και σύμφωνα με το οποίο, η αναλογία πληθυσμού στον τόπο καταγωγής μου, το Ξηρόμερο Αιτωλοακαρνανίας, είναι ένας κάτοικος ανα 19 τ. χλμ! Νομίζω ότι είναι τραγικό για τον μεγαλύτερο νομό της χώρας να εμπεριέχει στα στατιστικά του δεδομένα αυτό το ποσοστό και αν μη τι άλλο στενάχωρο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου