Άνθρωποι και σκουπίδια

Δεν το κρύβω ότι η τηλεόραση για τα προσωπικά μου γούστα, είναι πλέον μια παρακμιακή πηγή διασκέδασης και ο μόνος λόγος που θα την ανοίξω, είναι για να παρακολουθήσω δελτία ειδήσεων, άντε και κανένα πολιτικό talk show, με ενδιαφέρον πάνελ και θέμα συζήτησης.Προτιμώ να ψυχαγωγούμαι κατά βάση με το ραδιόφωνο, το διαδίκτυο και το διάβασμα. Η μόνη παραχώρηση που κάνω και  φροντίζω ν’ ανοίξω την τηλεόραση, βρέξει, χιονίσει, είναι για να παρακολουθήσω, την εκπομπή φως στο τούνελ, της Αγγελικής Νικολούλη.
Αυτή είναι μια συνήθεια από τα μαθητικά μου χρόνια, διότι μ’ αρέσαν και εξακολουθούν να μ’ αρέσουν οι εκπομπές που εμπεριέχουν έρευνα και κυρίως, ανθρώπινες ιστορίες, που πάντα με γοήτευαν. Αναφέρομαι στις ανθρώπινες ιστορίες εκείνες, οι οποίες δεν βγαίνουν στο γυαλί για να εμπορευματοποιήσουν τον ανθρώπινο πόνο και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, να το ξεκαθαρίσουμε.

Νιώθω την ανάγκη να γράψω δύο γραμμές γι’ αυτή την εκπομπή, την οποία παρακολουθώ, από την αρχή της προβολής της, μαθητής γυμνασίου τότε, παίρνοντας ως αφορμή, την ιστορία που φιλοξένησε τις τελευταίες δύο Παρασκευές. Θα μου πείτε, ότι στο παρελθόν, φιλοξενήθηκαν στην ίδια εκπομπή, ιστορίες και έρευνες που συγκλόνισαν το πανελλήνιο και βγήκαν απ’ τα σύνορα της πατρίδας μας και θα μπορούσα να γράψω κάτι γι’ αυτές. Η άποψή μου είναι όμως, ότι η ιστορία των τελευταίων δύο εβδομάδων, που κατά πάσα πιθανότητα θα περάσει απαρατήρητη, εκτός του ότι αποτυπώνει ανάγλυφα την δραματική κατάσσταση που επικρατεί στο κέντρο της πρωτεύουσας μας, δείχνει και αποτυπώνει γλαφυρά, το τέλμα που έχει περιπέσει η κοινωνία μας σε όλα τα επίπεδα καθώς επίσης και το καμπανάκι που χτυπάει, τι καμπανάκι δηλαδή καμπάνα του καθεδρικού της Ρώμης, που μας προειδοποιεί με το πιο ξεκάθαρο τρόπο, ότι το καράβι οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια κατ’ ευθείαν πάνω στα βράχια.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με την σειρά. Δύο απελπισμένοι γονείς από την Σαλαμίνα, έσπευσαν στην εκπομπή και στην δημοσιογράφο, ζητώντας επεγνωσμένα να μάθουν κάποιο νέο για την 26χρονη κόρη τους, με σοβαρά προβλήματα υγείας, μητέρα ενός τρίχρονου αγοριού και χήρα, που είχε χαθεί από το σπίτι τους πριν από τέσσερις μήνες. Με την προβολή της πρώτης εκπομπής για το θέμα, δεν υπήρξε κανένα ενθαρρυντικό στοιχείο για την τύχη της νεαρής κοπέλας. Χθες όμως, όλοι όσοι παρακολουθήσαμε την εκπομπή, γίναμε μάρτυρες μιας μακάβριας ανακάλυψης, που έδινε ένα τέλος στην τραγική ιστορίας της νεαρής μητέρας. Μάθαμε λοιπόν, ότι άστεγοι, βρήκαν το πτώμα της κοπέλας, σε πλήρη αποσύνθεση, στην υπόγεια διάβαση πεζών, που βρίσκεται στην λεωφόρο Αλεξάνδρας, στο ύψος του πεδίου του Άρεως. Βρέθηκε θαμμένη, κάτω από όγκους σκουπιδιών, ακαθαρσιών και περιτριγυρισμένη από στρατιά τρωκτικών, στην καρδιά της Αθήνας του έτους 2011.

Το γεγονός από μόνο του δεν λέει ίσως και πολλά πράγματα στους περισσότερους και αρκετοί αδιαφορήσουν εντελώς γι’ αυτό. Δυστυχώς όμως, τα γύρω – γύρω απ’ αυτήν την δραματική ιστορία είναι που άλλα μ’ εξοργίζουν, άλλα με τρομάζουν και άλλα με αφυπνίζουν προσωπικά. Δεν θα’ θελα να κάνω μια δημοσιογραφική καταγραφή όλων αυτών, δεν είναι αυτός ο στόχος γραφής αυτών των γραμμών. Αυτά όμως που ακούστηκαν και έχουν να κάνουν με την λειτουργία της κρατικής μηχανής, είναι που μ’ εξοργίζουν. Για παράδειγμα η πλήρης παράδοση του κέντρου της πόλης, σε κάθε μορφής παράνομη δραστηριότητα, από χρήση και εμπορία ναρκωτικών, μέχρι την πορνεία ανηλίκων καθώς και η παράδοση του ελέγχου της πόλης σε οτιδήποτε την καταστρέφει, την μολύνει και την κακοποιεί, σαφώς και δεν περνάει απαρατήρητο από τις αισθητήριες χορδές μου.

Ακούστηκε για παράδειγμα, ότι η συγκεκριμμένη υπόγεια διάβαση, είχε να καθαριστεί από τα συνεργεία του δήμου, από την περίοδο διεξαγωγής των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004! Ο λόγος, απλός, όλοι γνωρίζουν τι γίνεται τι συμβαίνει σε παρόμοιους χώρους και δεν είναι βλάκας να διακινδυνεύσει το μεροκάματο του για να πάει να καθαρίσει. Όλοι το ξέρουν και όλοι κλείνουν τα μάτια. Άλλωστε, γιατί θα πρέπει να αγγίξουν το θέμα; Ποιος θα τους κατακρίνει; Στ’ απόκρυφά τους όλοι, για το αν μερικοί γουστάρουν να βαράνε ενέσεις και να κοιμούνται στις υπόγειες διαβάσεις… Μακρυά από την πόρτα μου και ότι θέλει ας γίνει… Το κακό είναι ότι όταν όλοι θέλουν σίγουρα μπορούν. Πάρτε για παράδειγμα την περίοδο των Ολυμπιακών. Αυτές και παρόμοιες εικόνες, ως δια μαγείας, δεν υπήρχαν, ούτε στην βιτρίνα, ούτε καν στο πίσω – πίσω ράφι. Γιατί τότε ναι και τώρα όχι; Γιατί τότε να είμαστε περήφανοι για τον τόπο μας και σήμερα πάνω από πενήντα χιλιάδες νέοι φεύγουν άρον – άρον στο εξωτερικό για να βρουν μια καλύτερη τύχη και καλύτερες συνθήκες ζωής; Γιατί τότε, η χώρα μας και η πατρίδα μας να είναι το επίκεντρο του παγκόσμιου θαυμασμού και τώρα να συγκαταλέγεται στα σκουπίδια του κόσμου, παρόμοια με εκείνα της υπόγειας διάβασης, περιτριγυρισμένη από τρωωκτικά που ροκανίζουν την σάρκα της, όπως έκαναν αντίστοιχα και τα τρωκτικά με το πτώμα της άτυχης κοπέλας, στην υπόγεια διάβαση της λεωφόρου Αλεξάνδρας; Η σύγκριση, δυστυχώς, δεν γίνεται  με όρους, που χάνονται πίσω στα βάθη των αιώνων. Γίνεται, με βάση την περίοδο, μόλις έξι ετών πίσω. Αν πάμε πίσω στους αιώνες, δυστυχώς θα μελαγχολήσουμε ακόμα περισσότερο. Θα μελαγχολήσουμε αν σκεφτούμε για παράδειγμα, ότι στους ίδιους δρόμους, έζησαν και έδρασαν προσωπικότητες, όπως ο Πλάτωνας, ο Αριστοτέλης, ο Περικλής και ο Απ. Παύλος. Τώρα τι έχουμε να περιμένουμε; Τι έχουμε να ελπίζουμε; Αν έχουμε να περιμένουμε δηλαδή και να ελπίζουμε κάτι…

Έχουμε ηγέτες, η έτσι θέλουν οι ίδιοι να πιστεύουν για τους εαυτούς τους, που έχουν παραδώσει την πατρίδα μας σε ψυχρούς λογιστές, που λειτουργούν με νούμερα, ψηφία, ελλείματα και χρέη. Λες και η πατρίδα μας, είναι μια ανώνυμη εταιρεία και όχι ένα καράβι που κρύβει στ’ αμπάρια του έναν θησαυρό αιώνων. Έναν θησαυρό που μοίραζε απλόχερα, σ’ όποιο λιμάνι κι αν έκανε στάση, στο μακραίωνο ταξίδι του. Λες και η πατρίδα μας, δεν συγκροτείται από ανθρώπους με ψυχή και καρδιά, καθώς επίσης και μια περηφάνεια, που έχει αποτυπώσει και έχει αφήσει παρακαταθήκη στην χρυσή αλυσίδα του DNA της, η κάθε γενιά που υπερασπίστηκε τα ιδανικά της και της αξίες της. Μήπως αυτοί οι ψυχροί λογιστές, θα πρέπει να λάβουν υπ’ όψιν τους, πέραν από την ευδοκίμηση των αριθμών και τους είκοσι χιλιάδες αστέγους, που κυκλοφορούν σαν σκιές ανάμεσά μας, στο ιστορικό κέντρο της πόλης των Αθηνών και που οι έρευνες προδιαγράφουν τον πολαπλασιασμό τους με γοργούς ρυθμούς; Μήπως πρώτα απ’ όλα θα πρέπει να ξανασυναντήσουμε τους Έλληνες που κρύβονται στα βρώμικα σοκάκια του ιστορικού κέντρου της πόλης και αφού τους δώσουμε πάλι την χαμμένη τους αφιοπρέπεια κι ελπίδα, να καλέσουμε μετά κι όλους όσους σέβονται αυτό τον τόπο και ότι αυτός σηματοδοτεί και νοηματοδοτεί, να έρθει να συμπορευτεί μαζί μας;

Επειδή αντιλαμβάνομαι ότι όλα αυτά, εκτός από μεγαλόπνοακατά κάποιον τρόπο οραματικά, ακούγονται και  ανεφάρμοστα επι του παρόντος, προτείνω απλά πράγματα, που ούτε όραμα θέλουν, ούτε την άδεια της τρόϊκας. Προτείνω λοιπόν, να πάρουμε σκούπα και φαράσι, να καθαρίσουμε την βιτρίνα της χώρας μας ξανά. Με λίγα λόγια να σκύψουμε όλοι πάνω από το πρόβλημα που τρώει τα σωθικά της Αθήνας, να το καθαρίσουμε, να στείλουμε όσους θησαυρίζουν εις βάρος των νέων εκεί που τους αρμόζει, με την ευγενική χορηγία όσων θησαυρίζουν ληστεύοντας το κράτος. Επίσης, να μεριμνήσουμε όλοι για το θέμα των χιλιάδων αστέγων, που δεν επέλεξαν από μόνοι τους να είναι άστεγοι και να τους φέρουμε πίσω στην αξιοπρέπεια και στη ζωή. Τέλος, ας φροντίσουμε να πάρουμε στο χέρι μας, τα χιλιοτρυπημένα χέρια των νέων της Ομόνοιας κλείνοντας τις τρύπες που η κοινωνία της ευδοκίμησης των αριθμών άνοιξε στο κορμί τους και μ’ αυτόν τον τρόπο άσε την τρόϊκα και τους οίκους… αξιολόγησης, να κάνουν, ότι γουστάρουν. Κάποια στιγμή θα ντραπούν κοιτάζοντας τα χαμογελαστά μας πρόσωπα και θα ξεκουμπιστούν, αφήνοντας και πάλι το καράβι με το φορτωμέννο αμπάρι ιστορία και πολιτισμό, να συνεχίσει το αιώνιο ταξίδι του, με το πλήρωμα του περήφανο, αισιόδοξο και συναισθανόμενο την πολύτιμη παρακαταθήκη που κουβαλάει.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου