Τζαμπατζήδες και τζάμπα μάγκες

Μήνυμα προς όσους δεν πληρώνουν εισιτήρια ή διόδια, έστειλε την Τρίτη ο υπουργός Μεταφορών Δημήτρης Ρέππας από τη Βουλή, κάνοντας λόγο για δολιοφθορά και προειδοποιώντας ότι αν συνεχιστεί η στάση αυτή θα αυξηθούν και άλλο τα κόμιστρα.

«Οι τζαμπατζήδες υπονομεύουν και στρέφονται εναντίον των εργαζομένων στις εταιρίες συγκοινωνιών, συνιστά δολιοφθορά η στάση ενός τζαμπατζή» είπε ο υπουργός και πρόσθεσε ότι από αυτή τη στάση είτε θα αυξηθούν τα ελλείμματα και θα πρέπει να τα πληρώνουν όλοι οι Έλληνες, ή θα αυξηθεί και άλλο το κόμιστρο…»!

Χωρίς αμφιβολία, ζούμε μεγάλες στιγμές πολιτικού πολιτισμού. Ο κύριος υπουργός, με τα όσα δηλώνει προφανώς θα αστειεύεται. Γιατί, πως αλλιώς θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε τα όσα δήλωσε και παραθέσαμε παραπάνω;

Μήπως θα πρέπει να του ξεκαθαρίσουμε κάτι για το τι είναι αντικειμενικό και τι υποκειμενικό σε τελική ανάγνωση, διότι θα παραφρονήσουμε ομαδικώς στο τέλος. Να τα πάρουμε ένα –ένα τα πράγματα. Από την πρώτη του Φλεβάρη, το ενιαίο εισιτήριο, αυξήθηκε από το ένα ευρώ στα ένα ευρώ και σαράντα σεντς. Με απλά μαθηματικά, η αύξηση αυτή, φτάνει στο ύψος του 40%. Πείτε μου αλήθεια, αυτή η αύξηση, σ’ αυτό το ύψος, πως θα μπορούσε να χαρακτηριστεί; αντικειμενικά πάντα. Ληστρική μήπως; Βάρβαρη ίσως, για να μην ξεχνάμε και τις προεκλογικές κορώνες. Νόμιμη; Γιατί ηθική σίγουρα δεν είναι σε μια κοινωνία που οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια στην εξαθλίωση και επιστρέφει με γοργούς ρυθμούς στο βιοτικό επίπεδο πολλών δεκαετιών πίσω. Έχω την αίσθηση, ότι ο δημόσιος χαρακτήρας των συγκοινωνιών, δεν προστατεύεται με τόσο δυσβάσταχτες αυξήσεις τιμών. Πιστεύω, ότι και ο πιο σκληρός ιδιώτης, μια τόσο μεγάλη ποσοστιαία αύξηση στην τιμή των υπηρεσιών που προσφέρει, δεν θα είχε διανοηθεί ποτέ να κάνει. Αν την έκανε, όλοι θα χαρακτήριζαν την συμπεριφορά του αυτή, αναμενόμενη. Σε τελική ανάλυση, δεν σκέφτεται την τσέπη του με σοσιαλιστικά κριτήρια, μην το ξεχνάμε.

Ένα δεύτερο ζητούμενο που προκύπτει απ την πλευρά του επιβατικού κοινού και όχι μικρότερης αξίας είναι το κατά πόσο η υπέρογκη αυτή αύξηση της τιμής ενός εισιτηρίου ανταποκρίνεται στις παρεχόμενες υπηρεσίες από τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Τι προβλέπεται ας πούμε, στην περίπτωση που ένα λεωφορείο, πράγμα σπάνιο είναι η αλήθεια αλλά λέμε τώρα, δεν τηρεί με ακρίβεια τα καθορισμένα δρομολόγια του. Τον δύσμοιρο πολίτη, ποιος τον αποζημιώνει αν φτάσει καθυστερημένος στην εργασία του κι ακούσει την κατσάδα από τον εργοδότη του; Προφανώς κανένας. Αν μπεις σ’ ένα λεωφορείο χωρίς εισιτήριο και σε πιάσει ο ελεγκτής, σε περιμένει πρόστιμο ίσο με την τιμή του εισιτηρίου πολλαπλασιαζόμενο επι σαράντα. Ως οφείλει η πολιτεία κάτι τέτοιο σωστά το έχει προβλέψει. Μήπως όμως για ν’ αξιώνει κόμιστρα του ενός ευρώ και σαράντα λεπτών, θα πρέπει επιτέλους να προβλέψει και αποζημίωση του πολίτη στο εκατονταπλάσιο της τιμής αυτής, όταν και η ίδια δεν είναι εντάξει στις υποχρεώσεις της;

Ένα τρίτο ζήτημα που προκύπτει για μένα πιο σημαντικό όλων, είναι ποιοι κάνουν χρήση των υπηρεσιών που προσφέρει ένα μέσο μαζικής μεταφοράς και ποιοι κατ’ επέκτασιν, ζημιώνονται περισσότερο απ’ την εξέλιξη αυτή. Είναι προφανές, ότι τα εν λόγω μέσα, κατά βάση, τα χρησιμοποιούν εργαζόμενοι, συνταξιούχοι, φοιτητές και γενικότερα άνθρωποι που δεν έχουν την πολυτέλεια να μετακινηθούν με ένα ιδιωτικό μέσο μεταφοράς. Όπως γίνεται αντιληπτό λοιπόν, ένα τέτοιο μέτρο και άλλα παρόμοια, πλήττουν τους ασθενέστερους οικονομικά κρίκους της κοινωνίας μας. Πόσο δίκαιο αλήθεια είναι, επί παραδείγματι, αν ένας ιδιωτικός υπάλληλος των εξακοσίων ευρώ το μήνα, πληρώνει τρία ευρώ στην καλύτερη περίπτωση την ημέρα για να πάει στην δουλειά του, που αν κάνουμε ένα πολλαπλασιασμό επί τριάντα, όσες είναι δηλαδή οι μέρες του μήνα, θα διαπιστώσουμε ότι το ένα έκτο του μηνιάτικου το ξοδεύει για να μετακινηθεί. Δεν το λες σίγουρα δίκαιο κάτι τέτοιο.

Θα μπορούσα να γράψω και να επεκτείνω τις σκέψεις μου και στο ζήτημα των διοδίων και του κινήματος που έχει αναπτυχθεί, ενάντια στην πληρωμή τους. Δεν θα’ θελα να κουράσω όμως τον αναγνώστη. Με οδηγό τις παραπάνω σκέψεις, προκύπτουν αυτονόητα αντίστοιχης αξίας ερωτήματα και προβληματισμοί που συνειρμικά, εύκολα γίνονται αντιληπτά. Κλείνοντας την παράθεση αυτή των σκέψεων μου, θέλω να ξεκαθαρίσω, ότι είμαι ενάντια σε πρακτικές τύπου … δεν πληρώνω, υπό προϋποθέσεις βέβαια. Δεν δέχομαι όμως σε καμία περίπτωση, κάποιοι να με απειλούν και να με χαρακτηρίζουν τζαμπατζή όταν αρνούμαι να πληρώσω κάτι που δεν αναγνωρίζω ότι αξίζει την τιμή που μου επιβάλλεται με το έτσι θέλω, την στιγμή μάλιστα πολύ περισσότερο, που όσοι το κάνουν αυτό, πληρώνουν τις δικές τους μετακινήσεις, από την δική μου τσέπη. Λίγος σεβασμός δεν βλάπτει…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου