Το μακελειό της αδιαφορίας

Σίγουρα σήμερα θα διαβάσατε εφημερίδες, θα ακούσατε ραδιόφωνο, θα είδατε τηλεόραση  και θα ενημερωθήκατε πλήρως, για το μακελειό, χθες το απόγευμα, στην περιοχή του Ρέντη, με τραγικά θύματα στο βωμό του καθήκοντος, δύο νεαρούς αστυνομικούς, που ανήκαν στην ομάδα ΔΙΑΣ. Γράφω αυτές τις γραμμές, όχι για κάποιον άλλον λόγο, αλλά πολύ απλά, για να ενώσω με αυτόν τον τρόπο κι εγώ τη δική μου φωνή διαμαρτυρίας, αγανάκτησης και αποτροπιασμού, για τα όσα συμβαίνουν γύρω μας, χωρίς δυστυχώς να έχουμε την δυνατότητα να αντιδράσουμε.

Άλλωστε, δεν θα μπορούσε να γίνει και διαφορετικά, από τη στιγμή που ήμουν αυτήκοος μάρτυρας του περιστατικού κι ομολογώ, ότι τον ήχο των πυροβολισμών, δεν πρόκειται να τον ξεχάσω ποτέ. Βλέπετε, το σπίτι μου, βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από τον τόπο του τραγικού συμβάντος, με αποτέλεσμα, ο ήχος και η μυρωδιά της φονικής ενέδρας, να με ακολουθούν, ακόμα και τώρα που ασφαλής, γράφω αυτές τις γραμμές.

Αλήθεια, είμαι τόσο ασφαλής όσο θέλω να πιστεύω και να φαντάζομαι; Μπορεί άραγε κάποιος να με διαβεβαιώσει και να μου εγγυηθεί, ότι πράγματι είμαι και πρέπει να αισθάνομαι ασφαλής; Νομίζω, πως η απάντηση σε ένα τόσο καίριο και αγωνιώδες ερώτημα, δυστυχώς, είναι αρνητική.

Το κυνήγι των αριθμών, και η μονοδιάστατη προσέγγιση της διακυβέρνησης του τόπου, με πυξίδα και μοναδικό αντικείμενο ενασχόλησης όλου του συστήματος την οικονομία, έχει στείλει στο περιθώριο της προσοχής μας, πολύ πιο σημαντικά πράγματα, όπως η ασφάλειά μας. Μέρα με την μέρα, αν παρατηρήσουμε με προσοχή τίτλους ειδήσεων, θα διαπιστώσουμε με θλίψη, ότι η χρήση όπλων ακόμα και για λίγα ευρώ, φιγουράρουν στην ημερήσια διάταξη.

Η έξοδος από το σπίτι, έχει καταντήσει πλέον να ισοδυναμεί, με τον πρώτο λαχνό στην κλήρωση του λαχείου. Φανταστείτε λοιπόν, πόσο ασφαλής υπο αυτές τις συνθήκες, θα αισθάνονται όλοι αυτοί οι άνθρωποι, που ασκούν το … αντιπαραγωγικό επάγγελμα του αστυνομικού, που σαν δημόσιοι υπάλληλοι που είναι, ανήκουν κι αυτοί, στο κλάμπ εκείνων, που τα έφαγαν μαζί με τους πολιτικούς και ο μόνος χαρακτηρισμός που τους αξίζει είναι αυτός του κοπρίτη.

Για να μην θεωρηθώ εμπαθής και εγκάθετος, θέλω να τονίσω ότι η πολιτεία δεν θεωρούσε και δεν θεωρεί υποχρέωσή της, να παρέχει τα ελάχιστα σ’ όλους αυτούς που βάζοντας σε κίνδυνο την ίδια τους την ζωή, κυνηγούν την παράνομη δραστηριότητα και το έγκλημα. Κάτι τέτοιο, δεν είναι απότοκος των εξελίξεων στην οικονομία μας τον τελευταίο χρόνο. Είναι ένα διαχρονικό φαινόμενο, που με λύπη μου παρατηρώ, ότι κανείς δεν ενδιαφέρεται να λύσει, κάνοντας το κυνήγι αυτών των ανθρώπων για αξιοπρέπεια και μεροκάματο, λίγο πιο εύκολο.

Ακούμε πολλά χρόνια τώρα, ότι όταν κάποιος νεαρός δόκιμος αστυφύλακας, αποφοιτήσει από τις σχολές της ελληνικής αστυνομίας και καταταγεί στο σώμα της, το όπλο, το κράνος, το αλεξίσφαιρο γιλέκο του καθώς και τις σφαίρες που φέρει, είναι αναγκασμένος, να τα αγοράσει με δικά του έξοδα! Κάτι τέτοιο, μας αποδεικνύει, πέρα από κάθε αμφιβολλία, ότι μάλλον κάτι δεν έχουμε, σαν κοινωνία και κυρίως σαν πολιτεία, πράξει σωστά. Για το μόνο που μεριμνήσαμε και είμαστε περήφανοι γι’ αυτό, είναι ν’ αλλάξουμε το όνομα του υπουργείου με αρμοδιότητες που έχουν να κάνουν με την ασφάλεια και από Δημοσίας τάξεως, να το κάνουμε Προστασίας του πολίτη. Αυτό στις μέρες μας, έχω την αίσθηση, ότι ακούγεται, μάλλον ειρωνικά, στ’ αυτιά όλων μας. Δεν νομίζω, ότι αυτή η κοινωνία έχει στις τάξεις της, πολίτες που νιώθουν προστατευμένοι, έστω και λίγο.

Κλείνοντας, θέλω να τονίσω ότι όλοι, είμαστε περήφανοι για την ελληνική αστυνομία. Είμασστε περήηφανοι για την ομάδα ΔΙΑΣ, που νεαρά παιδιά στην συντριπτική τους πλειοψηφία, με μισθούς πείνας, προσπαθούν, εντελώς εκτεθειμένοι και παντελώς απροστάτευτοι, να μας παράσχουν ασφάλεια καθημερινά και να μας αποδείξουν με την παρουσία τους και μόνο στις γειτονιές μας, ότι τίποτα δεν έχει χαθεί οριστικά, καθώς επίσης κι ότι όσο υπάρχουν άνθρωποι, πάντα θα υπάρχουν τρελοί που θα θυσιάζονται για το κοινό καλό, χωρίς σε τελική ανάλυση κανένα προσωπικό όφελος.

Φιλαράκια, καλό σας ταξίδι. Για το μόνο όμως που λυπάμαι, είναι ότι δεν μπορώ να σας υποσχεθώ, ότι όπως το δικό σας αίμα τόσο άδοξα χύθηκε χθες το απόγευμα στην γειτονιά μου, δεν πρόκειται να ξαναχυθεί…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου