Θέλω κι εγώ τα δικαιώματά μου

Αποτροπιασμό μου προκάλεσε το άκουσμα της είδησης που είχε να κάνει με τις καταγγελίες γιατρών και των διοικητών, από τα νοσοκομεία που μεταφέρθηκαν και μεταφέρονται οι μετανάστες οι οποίοι κάνουν απεργία πείνας, απασχολώντας με την συμπεριφορά τους, την κοινή γνώμη της χώρας. Η είδηση αυτή λοιπόν έλεγε, ότι οι γιατροί και το νοσηλευτικό προσωπικό από τα νοσοκομεία που περιθάλπουν τους απεργούς πείνας, εμποδίζονται να ασκήσουν το λειτούργημά τους και να βοηθήσουν τους δυστυχείς αυτούς ανθρώπους. Εμποδίζονται από ανθρώπους, που στέκονται … αλληλέγγυοι, στο πλευρό των μεταναστών.

 Με λίγα λόγια, δεν μας φτάνουν τα δικά μας προβλήματα, έχουμε και τους δυστυχείς μετανάστες, που παρασυρμένοι από πολιτικές δυνάμεις εξωκοινοβουλευτικές αλλά ακόμα σημαντικότερο και κοινοβουλευτικές, παίζουν ένα παιχνίδι, θέτοντας σε κίνδυνο την ζωή τους κατά κύριο λόγο και τεντώνοντας τα δικά μας νεύρα κατά δεύτερο λόγο.

Αλήθεια, μπορεί να μου εξηγήσει κανείς κάποια πράγματα που εγώ δεν είμαι σε θέση να κατανοήσω.

 Για παράδειγμα, γιατί κάποιοι έσπρωξαν τους ανθρώπους αυτούς να κάνουν απεργία πείνας και δεν την έκαναν οι ίδιοι, αποδεικνύοντας με αυτόν τον τρόπο την αλληλεγγύη τους προς τους μετανάστες;

Αλήθεια, οι προοδευτικές, αριστερές κατά βάση δυνάμεις αυτού του τόπου, έχουν την αίσθηση, ότι έχουμε την δυνατότητα, να συντηρούμε πέρα από το ένα εκατομμύριο των ανέργων μας και άλλα δύο – τρία εκατομμύρια μεταναστών, λαθραίους και μη και δεν το κάνουμε;

Επειδή η απάντηση σε τέτοια ερωτήματα προς αυτούς που απευθύνονται, δυστυχώς δεν υπάρχει θα ήθελα να απαντήσω εγώ, καταθέτωντας παράλληλα και την άποψή μου. Στο πρώτο ερώτημα, τα πράγματα είναι απλά. Τι να περιμένεις από ανθρώπους που ο πολιτικός τους ακτιβισμός, δυστυχώς σταμάτησε με την πτώση της χούντας. Από εκεί και ύστερα, οι περισσότεροι ακτιβιστές της γενιάς του Πολυτεχνείου, κάνουν ακτιβισμό πλουτίζοντας, αποκτώντας πολιτική επιρροή και άλλα τέτοια όμορφα και χαριτωμένα. Στις μέρες μας δραστηριοποιούνται με μοναδικό σκοπό να προκαλέσουν σύγχυση και χάος.

 Η σύγκριση με τον επαναστάτη Καντάφι, είναι αναπόφευκτη. Αρχηγός μιας επανάστασης ήταν κι αυτός, έφτασε όμως, σαράντα χρόνια μετά, να θεωρείται από τους πλουσιότερους ανθρώπους με περιουσία δύσκολο να υπολογιστεί και να καταγραφεί.

Στο δεύτερο ερώτημα, που είναι και το σοβαρότερο κατά την άποψή μου, χρίζει μεγαλύτερης προσοχής, ως προς την προσέγγιση της απάντησής του. Ως έθνος και ως χώρα, ξέρουμε καλύτερα απ’ τον καθένα τι πάει να πει ξεριζωμός και ξενιτιά. Ξέρουμε καλύτερα απ’ τον καθένα τι θα πει, να φεύγεις από τις ρίζες σου και να ψάχνεις πάνω στη γη, για ένα κομμάτι ψωμί και τίποτα άλλο…

Αυτό όμως, είναι εντελώς διαφορετικό από αυτό που συμβαίνει στην πατρίδα μας, πολλά χρόνια τώρα. Κάθε εξαθλιωμένος και κυνηγημένος αυτού του κόσμου, έχει βρει τον παράδεισό του. Η χώρα μας πλέον, δεν αποτελεί τον ιδανικό τουριστικό προορισμό αλλά τον ιδανικό προορισμό για πρόσφυγες, κυνηγημένους και γενικά κάθε κατατρεγμένου αυτού του πλανήτη. Σαν πολιτεία, ποτέ δεν πήραμε στα σοβαρά αυτό το φαινόμενο, της λαθρομετανάστευσης. Την ίδια στιγμή, που άλλες χώρες,έχουν συστήσει υπουργεία μεταναστευτικής πολιτικής, μιλάμε για χώρες όπως η Γαλλία και όχι το Κονγκό, η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου, κάνει διαφημιστική καμπάνια με το που αναλαμβάνει την εξουσία, προσκαλώντας την δυστυχία αυτού του πλανήτη, δελεάζοντάς την μάλιστα με ένα νόμο, που περίπου, τους καθιστά ισότιμους με τους ντόπιους πληθυσμούς χωρίς κανόνες και προαπαιτούμενα.

Θα μου πείτε και τι σε νοιάζει εσένα. Εντάξει αναγνωρίζω ότι δεν είμαι τόσο ευαίσθητος, όσο ένας αριστερός ας πούμε, απέναντι στον πόνο και την δυστυχία. Το αναγνωρίζω. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οτιδήποτε αριστερό είναι ταυτισμένο με τον ανθρωπισμό και την κοινωνική ευαισθησία. Οτιδήποτε αντίθετο, είναι συνώνυμο με τον φασισμό και την αναλγησία. Δεκτόν… Είμαι ανάλγητος που προτιμώ κάθε άνθρωπος να έχει ένα σπίτι, μία δουλειά, να πληρώνει φόρους, να συμμετέχει στην κοινωνική και πολιτική ζωή ισότιμα; Το δέχομαι, είμαι ανάλγητος και φασίστας αν το προτιμάτε…

Απεχθάνομαι να βλέπω ανθρώπους που η μοίρα τους έσπρωξε στη χώρα μας, να ζητιανεύουν στα φανάρια, η να κοιμούνται σε σταύλους, η στην καλύτερη περίπτωση να μένουν με άλλους σαράντα ομοεθνείς τους σ’ ένα δυαράκι στην Ομόνοια. Είμαι φασσίστας, που δεν μ’ αρέσει η εικόνα λαθρομεταναστών να πουλάνε διάφορα έξω από τα καταστήματα που κλείνουν το ένα μετά το άλλο, προκαλώντας με αυτόν τον τρόπο, τεράστια ζημιά στην οικονομία του τόπου; Είμαι αναίσθητος, που θεωρώ τις εικόνες του λιμανιού της Πάτρας, εικόνες μιας τριτοκοσμικής χώρας;

Ναι λοιπόν, δέχομαι ότι και αν μου προσάψουν οι ευαίσθητοι αριστεροί της κοινωνίας. Με έναν όρο… Ο όρος μου είναι απλός. Μπορεί κάποιος από όλους αυτούς τους ευαίσθητους κοινωνικά ανθρώπους να μας προτείνει τρόπους για το πώς θα βελτιώσουμε αυτήν την κατάσταση; Θέλω σοβαρές απαντήσεις. Όχι απαντήσεις του τύπου να τους νομιμοποιήσουμε όλους. Δυστυχώς σοβαρή απάντηση δεν έχει κανείς, διότι πολύ απλά, ένα τέτοιο θέμα δεν λύνεται με ένα συμβούλιο υπουργών η δυο – τρεις συσκέψεις ανώτερων κυβερνητικών παραγόντων. Το θέμα είναι σύνθετο και χρειάζεται σοβαρότερη προσέγγιση, στρατηγική και σχεδιασμό.

Για την ώρα, επειδή τα πράγματα πιέζουν για λύση, η ανθρώπινη ζωή είναι πάνω απ’ όλα, αςς πει κάποιος στους κορυφαίους υπουργούς να κοιτάξουν το θέμα λίγο σοβαρά αντί να κοντράρονται και να διαγωνίζονται για το ποιος θα ηγηθεί του ΠΑΣΟΚ την μετά Παπανδρέου εποχή που είναι κοντά, αν λάβουμε υπ' όχιν τα όσα διαβάζουμε και τα οποία δεν διαψεύδονται, κορυφαίοι υπουργοί θεωρούν τον Γ. Παπανδρέου ήδη τελειωμένο. Άλλοι, παρατρεχάμενοι των υπουργών με προοδευτικές ιδέες, ας σταματήσουν την αρθρογραφία σε ιστολόγια και ιστοσελίδες, με τίτλους του στυλ … θα καεί η Αθήνα, προτρέχοντας και θεωρώντας δεδομένο κάποιον θάνατο ανάμεσα στους απεργούς πείνας.

Κλείνοντας, θα ήθελα να επιστήσω την προσοχή όλων, ιιότι οι καιροί εκτός από δύσκολοι είναι και πονηροί. Όσοι διεκδικούν για τον εαυτό τους τον τίτλο του υπερευαίσθητου, μπορεί να πάει στη γωνία να δει αν έρχομαι...;

Τέλος, ο εκτελών χρέη εκπροσώπου τύπου των μεταναστών, κι όσοι άλλοι θέλουν μπορούν να μου απαντήσουν στα ίσα, ζητάτε τα δικαιώματα σας όπως λέτε όταν βγαίνετε στο γυαλί να μας διαβάσετε την ανακοίνωση που σας έχουν γράψει άλλι, την απορία την έχω, καταλαβαίνετε άραγε τι μας διαβάζετε, τέλοσπάντων, μπορείτε λοιπόν να μου απαντήσετε, τα δικά μου δικαιώματα ποιος θα τα διαφυλάξει; Ποιος θα με προστατέψει από διάφορους που έχουν μπει λαθραία στην χώρα μου και επειδή αναγκαστικά δεν βρίσκουν κάτι να πάνε οδηγούνται στο έγλημα για λίγα ευρώ και στην παρανομία; Εμένα ποιος θα με προστατέψει όταν όλα τα κεντρικά σημεία των πόλεων έχουν γίνει στέκι για συνάντηση αλλοδαπών και δεν μπορώ να βγω για έναν περίπατο; Δεν θεωρείται ότι παραβιάσατε ήδη τους κανόνες αυτού του τόπου, μπαίνοντας λαθραία μέσα στην πατρίδα μου;

 Δεν χωράμε άλλοι κύριοι. Η βάρκα μας είναι μικρή, θα μπατάρει και θα πάμε όλοι μαζί στον πάτο…


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου