Οι αριθμοί δείχνουν τον δρόμο

Με παλαιότερο άρθρο μου στον παρόντα δικτυακό τόπο, είχα αναφερθεί στην ανάγκη στροφής της οικονομίας μας, στον πρωτογενή τομέα, ως τη μοναδική μας ελπίδα για διέξοδο από την οικονομική κρίση.

Η άποψή μου αυτή, δεν διεκδικεί όσκαρ πρωτοτυπίας και εφευρετικότητας. Απλά, είναι πλέον πασιφανές, ότι μόνο με αυτόν τον τρόπο υπάρχει ελπίδα, ο τόπος να πάρει τον δρόμο και πάλι της ανάπτυξης.

Επανέρχομαι λοιπόν στο θέμα αυτό, διότι κάποια στοιχεία που υπέπεσαν στην αντίληψη μου, ύστερα από έρευνα της ΠΑΣΕΓΕΣ, καταδεικνύουν, με σαφήνεια και πέρα από κάθε αμφιβολία, ότι ο δρόμος αυτός, εάν ακολουθηθεί, έχει να μας προσφέρει πάρα πολλά.

Έτσι, σύμφωνα με τα στοιχεία της εν λόγω έρευνας, ενημερωνόμαστε, ότι αρκετοί χιλιάδες συμπατριώτες μας, έλυσαν το πρόβλημα της ανεργίας τους τα τελευταία δύο χρόνια, παίρνοντας την απόφαση, να εγκαταλείψουν το κυνήγι της επιβίωσης στο αδηφάγο περιβάλλον των πόλεων, επιστρέφοντας στην ύπαιθρο, αποφασισμένοι να ασχοληθούν με τον πρωτογενή τομέα της παραγωγής, δίνοντας διέξοδο κατά κύριο λόγο στο πρόβλημα της επιβίωσης τους.

Ειδικότερα, το 2010 σε σύγκριση με το 2008 οι νέες θέσεις εργασίας στον πρωτογενή τομέα είναι της τάξεως των 38.000 και πλέον, από τις οποίες το 95% αναλογεί στη γεωργία και το υπόλοιπο στην αλιεία. Στο διάστημα αυτό, συγκριτικά, ανακτήθηκε σχεδόν στο σύνολό της η απώλεια των θέσεων εργασίας της περιόδου 2005-2008.

Η εξέλιξη αυτή κατά την άποψή μου, θεωρείται ιδιαίτερα σημαντική, αν συνυπολογίσουμε και τα στοιχεία που είδαν το φως της δημοσιότητας και σύμφωνα με τα οποία, η ανεργία στην χώρα μας, τον μήνα Δεκέμβριο του 2010, άγγιξε το τραγικό ποσοστό του 14,8%, κάτι που σε απόλυτους αριθμούς, σημαίνει ότι ο αριθμός των καταγεγραμμένων ανέργων στα μητρώα του ΟΑΕΔ, πλησιάζει τους 800000 ανθρώπους χωρίς δουλειά. Δυστυχώς, το χειρότερο δεν είναι αυτό. Οι προβλέψεις για τους μήνες που ακολουθούν, δεν είναι καθόλου ευοίωνες. Αυτό διότι σύμφωνα με προβλέψεις, ο αριθμός των ανέργων στην χώρα μας, στους επόμενους μήνες, θ’ αγγίξει και θα ξεπεράσει τον εξωφρενικό αριθμό τους ενός εκατομμυρίου…

Τι μας οδήγησε άραγε ως εδώ; Είναι πλέον πασιφανές, ότι λανθασμένες επιλογές περασμένων δεκαετιών, σε πολιτικό κυρίως επίπεδο, έχουν εμφανιστεί μπροστά μας τιμωρώντας μας ετεροχρονισμένα. Λανθασμένες πολιτικές, κυρίως της δεκαετίας του ’80, που σαν βασικό τους χαρακτηριστικό είχαν τον λαϊκισμό και την δημαγωγία, επέδρασαν καταλυτικά για να φτάσουμε ως εδώ. Πολιτικές που βασίστηκαν στην ρητορεία του στυλ …δώστα όλα, κάτι αντίστοιχο με το παράδειγμα του σήμερα …λεφτά υπάρχουν, παραπλάνησαν και έδωσαν στο λαό να καταλάβει ότι ζει σε μια κοινωνία, εντελώς διαφορετική από αυτή που φαντάζεται. Του έδωσαν να καταλάβει, αν το προτιμάτε, ότι ζει σε μια κοινωνία επιούσιων, που κανείς μέχρι τότε δεν του είχε ανοίξει τα μάτια για να το διαπιστώσει…

Ο αγροτικός τομέας, άρχισε να περνάει στο περιθώριο και κάθε συμπατριώτης μας που μέχρι τότε είχε σαν βασική του ενασχόληση την καλλιέργεια της γης, έβαλε ρότα για το όνειρο της μεγάλης ζωής που κάποιοι του έταξαν, χωρίς ταλαιπωρίες χωρίς κόπο και ιδρώτα, χωρίς πάλη με τα φαινόμενα της φύσης. Το όνειρο λοιπόν του κάθε ήρωα μέχρι τότε αγρότη, ήταν μια θέση στο δημόσιο και ένα τριαράκι με ενοίκιο στην Αθήνα κατά κύριο λόγο. Έτσι, γενιές ολόκληρες, τρεις δεκαετίες τώρα, γαλουχήθηκαν και έκαναν συνώνυμο της προσωπικής τους ευτυχίας, την με όποιον τρόπο κατάληψης μιας θέσης δημοσίου υπαλλήλου στον κρατικό μηχανισμό. Κάθε τι διαφορετικό ισοδυναμούσε με καταδίκη και συνώνυμο της αποτυχίας και της περιθωριοποίησης.

Η επαρχία λοιπόν με αυτό τον τρόπο ερήμωσε και πέρασε στο περιθώριο. Τα χωράφια μετατράπηκαν σε σπίτια εξοχικά, κυρίως με δανεικά χρήματα. Εν συνεχεία, μείναν αναξιοποίητα, καθώς χτίστηκαν μόνο και μόνο για να ικανοποιήσουν την ματαιοδοξία των περισσοτέρων και να επιστεγάσουν την κοινωνική τους καταξίωση στην πόλη. Δεν χρησιμοποιήθηκαν ποτέ, διότι με ελληνικές πατέντες τύπου … θαλασσοδάνεια, κανένας δεν συμβιβαζόταν με κάτι λιγότερο από διακοπές στη Μύκονο, τη Σαντορίνη και την Πάρο… Αυτά για το καλοκαίρι… Τον χειμώνα τα σπίτια αυτά πάλι παρέμεναν κενά και ακατοίκητα, καθώς που να τρέχεις χρονιάρες μέρες… Το ελληνικό δαιμόνιο, είχε κι άλλη πατέντα για να δώσει λύση στο νέο αυτό αδιέξοδο. Εορτοδάνεια…! Έτσι, χρονιάρες μέρες, Πάσχα και κυρίως Χριστούγεννα, τα μπουζουξίδικα στην παραλιακή τους ζεστούς μήνες του χρόνου και στο κέντρο το χειμώνα, όπως και η Αράχωβα, έγιναν οι πρόθυμοι αποδέκτες της επίπλαστης αυτής ευτυχίας, καθώς και της ανάγκης για επίδειξη και ΑΠΌΔΕΙΞΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΉΣ ΚΑΤΑΞΊΩΣΗΣ που είχαν εμφυτεύσει στο μυαλό των φιλήσυχων μέχρι χθες Ελλήνων αγροτών και αλιέων, οι πολιτικοί ταγοί και λαοπλάνοι καιροσκόποι του πολιτικού συστήματος μας.

Ήρθε η ώρα λοιπόν ως κοινωνία ν’ αναθεωρήσουμε πολλά πράγματα διότι οι περιστάσεις μας έχουν φέρει σ’ ένα σταυροδρόμι, που η επιλογή του δρόμου που θ’ ακολουθήσουμε, είναι χωρίς επιστροφή. Πρέπει να κατανοήσουμε όλοι, από τους πολιτικούς καθοδηγητές αυτού του τόπου, μέχρι τον καθέναν από μας ξεχωριστά, ότι τα ψέματα τελείωσαν. Η χώρα αυτή, δεν μπορεί να ζήσει άλλο με δανεικά που πλέον δεν τα βρίσκει χωρίς να χάσει αρχές, αξίες και κυριαρχικά της δικαιώματα. Πρέπει να πάρουμε σημαντικές αποφάσεις, για το κοινό μας μέλλον. Η επιστροφή στις καλύτερες μέρες, περνάει μόνο μέσα από την επιστροφή σε αξίες και ιδανικά που μας καθιέρωσαν ως φυλή. Οι αξίες αυτές είναι κατά κύριο λόγο το φιλότιμο, η εργατικότητα και η αγάπη μας για τον τόπο μας. Τα πρότυπα που μας καθιέρωσαν και μας πρόσφεραν πολλά, πρέπει να ανασυρθούν και πάλι στην επιφάνεια, κάνοντας μας να νιώσουμε πάλι περήφανοι για τους εαυτούς και την πατρίδα μας.

Πως θα γίνουν όλα αυτά; Οι αριθμοί είναι αμείλικτοι. Όπως είδαμε στην έρευνα που ανέφερα παραπάνω, ο δρόμος, θέλουμε δεν θέλουμε είναι ένας. Επιστροφή στις ρίζες μας. Επιστροφή στον πρωτογενή τομέα της παραγωγής, που μας έχει δώσει πάρα πολλά. Επιστροφή στη γεωργία, στην αλιεία, στην κτηνοτροφία. Συνδυαστικά με τον τουρισμό μας, έχουμε πολλές ελπίδες, πολλές μάλιστα και δεδομένες, να βρούμε ξανά τον δρόμο μας. Όσοι δεν μπορούν ν’ ακολουθήσουν αυτό το μοντέλο, κυρίως αναφέρομαι στην παρούσα πολιτική ηγεσία, ας φέρουν τον συσσωρευμένο πλούτο που αρκετοί εξ’ αυτών έχουν φυλάξει σε τράπεζες του εξωτερικού κυρίως, κάνοντας κατάχρηση της εμπιστοσύνης που τους δώσαμε όλα αυτά τα χρόνια, κι ας πάνε στο καλό. Ας αφήσουν την πατρίδα να πορευτεί με οδηγούς ανθρώπους που την αγαπάνε πραγματικά και δεν ντρέπονται να το δηλώνουν ανοιχτά…


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου