Πανάθα μου, μόνο εσύ!

Θα ήταν μεγάλη παράλειψη εκ μέρους μου, αν δεν αφιέρωνα λίγες γραμμές στους ήρωες που φοράνε πράσινη φανέλα. Την κανονική πράσινη, την πεντάστερη, όχι εκείνη της πράσινης ανάπτυξης και των ψεμμάτων!

Η ελληνική γλώσσα είναι πολύ φτωχή τελικά για να περιγράψει το έπος που πέτυχαν οι παίκτες του μπασκετικού Παναθηναϊκού, χθες το βράδυ στο φλεγόμενο ΟΑΚΑ. Ότι και να γράψω, δεν μπορεί να περιγράψει με απόλυτη ακρίβεια τα συναισθήματα που πλημμύρισαν, παρόλο που δεν ήταν η πρώτη φορά που αυτή η ομάδα πετύχαινε να κερδίσει το εισιτήριο για ένα final four, την ψυχή μου.


Γράφω τώρα, διότι ειλικρινά δεν μ’ ενδιαφέρει, αν θα κατακτήσουμε για έκτη φορά το τρόπαιο. Η σειρά αυτή των αγώνων με την πρωταθλήτρια Ευρώπης Μπαρτσελόνα και η πρόκριση, δεν ανταλάσσεται με τίποτα. Ούτε συγκρίνετε με τίποτα. Ίσως μπορεί να συγκριθεί, με την κατάκτηση του πρώτου ευρωπαϊκού, στο Παρίσι.

Δεν θέλω να μειώσω καμμία κατάκτηση εκ των πέντε ευρωπαϊκών τροπαίων. Κάθε μια απ’ αυτές ήταν ξεχωριστή και κατέχει περίοπτη θέση στην καρδιά μου. Όμως, ο χθεσινοβραδυνός άθλος, υπερβαίνει τα πάντα. Η φετεινή χρονιά, για πολλούς, σηματοδοτούσε την αρχή του τέλους της πράσινης αυτοκρατορίας στο μπάσκετ που κρατάει δεκαπέντε χρόνια τώρα. Η αποχώρηση αρκετών και σημαντικών μονάδων, άλλοι για την τσέπη του ( Σπανούλης ), άλλοι για το αμερικάνικο όνειρο ( Πέκοβιτς ), καθώς επίσης και η μη ενίσχυση του ρόστερ της ομάδας με αστέρες αντίστοιχου βεληνεκούς, όπως επίσης και η ενίσχυση σε σημαντικό βαθμό του αιωνίου αντιπάλου, σε προδιέθεταν για κάτι τέτοιο.

Η ζωή όμως γενικότερα, με διάφορα παραδείγματα, μας έχει ποδείξει, ότι σημασία έχουν οι πράξεις και όχι τα λόγια. Ειδικότερα στον αθλητισμό κάτι τέτοιο, είναι νόμος. Μπάλα δεν παίζουν τα χρήματα. Μπάλα παίζουν κυρίως η καρδιά, το μυαλό και το ομαδικό πνεύμα. Η ομάδα του Ζ. Ομπράντοβιτς, διαθέτει αυτά τα χαρίσματα που την κάνουν να ξεχωρίζει, παρόλο που δεν έχει να ζηλέψει σε τίποτα και από κανέναν, σε ταλέντο και αθλητές πριμαντόνες.

Αν η ποδοσφαιρική Μπαρτσελόνα, είναι η ομάδα μοντέλο του ποδοσφαίρου, ο Παναθηναϊκός του μπάσκετ, είναι η ομάδα μοντέλο στην σύγχρονη αθλητική ιστορία. Είναι ομάδα πρότυπο, για πάρα πολλούς λόγους. Σημαντικότερος όλων, είναι ότι για δεκαπέντε περίπου χρόνια, παραδίδει μαθήματα συνέπειας, οργάνωσης και αθλητικής κουλτούρας. Με έναν μαγικό τρόπο, καταφέρνει σαν την Λερναία Ύδρα, εκεί που χάνει σημαντικές της μονάδες, να τις αναπληρώνει εκ των έσω, βασιζόμενος στην σωστή δουλειά. Αυτό, γίνεται και μέσα στον χρόνο και μέσα σ’ ένα παιχνίδι. Πιο συγκεκριμμένα, με σωστή δουλειά και αγάπη για το άθλημα, οι επιτελείς του Παναθηναϊκού, οι αδελφοί Γιαννακόπουλοι, δεν στέκονται στην εφήμερη επιτυχία που χαρίζουν οι δαπανηρές και ηχηρές μεταγραφές. Καλές είναι κι αυτές, γίνονται, αλλά πιο σημαντικό είναι να δημιουργείς και να προετοιμάζεις το μέλλον σου, ώστε να εξασφαλίζεις και την συνέχεια της ύπαρξής σου. Αυτό το διαπιστώσαμε και χθες με τον πλέον χαρακτηριστικό τρόπο. Τα κάστανα από την φωτιά, τα έβγαλαν, δυο νέα παιδιά ( Καλάθης – Βουγιούκας ), που μέσα σ’ αυτήν την ομάδα, εξελίσσουν και την προσωπικότητά τους. Το ταλέντο από μόνο του δεν λέει και πολλά πράγματα, όταν σαν χαρακτήρας δεν νιώθεις τα χέρια σου σταθερά σαν τα χέρια χειρούργου και το μυαλό σου καθαρό. Αυτά, προϋποθέτουν σωστή καθοδήγηση και υγειές περιβάλλον. Ο μπασκετικός Παναθηναϊκός αυτά τα διαθέτει. Έχει την τύχη να διαθέτει προσωπικότητες ισχυρές που εμπνέεου και προκαλλούν τον σεβασμό σε νεότερους αθλητές, που με την στάση τους εντός και εκτός γηπέδων, τους παραδίδουν μαθήματα πως, όχι απλά να γίνεις κορυφαίος, αλλά να μπορείς να διατηρείς το άστρο σου λαμπερό για πάντα.

Κλείνοντας, θα ήταν αχαριστία εκ μέρους μου, να μην αφιερώσω και δύο γραμμές, στον αρχηγό με όλη την σημασία της λέξεως, αυτής της ομάδας, τον Δημήτρη Διαμαντίδη. Για την αξία του σαν αθλητής και σαν άνθρωπος, δεν έχω να πω πολλά πράγματα. Μπορείτε να βρείτε πληροφορίες γι’ αυτά παντού. Εγώ, το μόνο που θα ήθελα να του πω από εδώ, είναι ένα μεγάλο ευχαριστώ. Ένα ευχαριστώ, που έχω την τύχη να τον έχω αρχηγό στην ομάδα της καρδιάς μου. Ένα ευχαριστώ τέλος, που τιμά με το παραπάνω, την φανέλα με το τριφύλλι.

Πανάθα μου σ’ ευχαριστώ για τις στιγμές που μου χαρίζεις!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου