Πλήρης υποταγή...

Είναι φορές, που το άκουσμα μιας είδησης, σου προκαλλεί διάφορα συναισθήματα. Άλλοτε θετικά και άλλοτε αρνητικά. Μια είδηση που υπέπεσε στην αντίληψή μου, με γέμισε θλίψη, στεναχώρια και πλήθος ερωτηματικών. Αυτή η είδηση λέει, ότι στο πλαίσιο μυστικής διπλωματίας και συμφωνίας με τους γείτονες μας τους Τούρκους, αναλάβαμε λέει άκουσον – άκουσον, την υποχρέωση, να μην εκθέσουμε στο νέο μουσείο της Χίου, αντίγραφο του πίνακα που αναπαριστά την σφαγή των κατοίκων του νησιού, που φιλοτεχνήθηκε από τον Ντελακρουά.

Όσο κι αν φαίνεται απίστευτο, η ιστορία αυτή γύρω από την έκθεση ή μη του πίνακα – συμβόλου για τον ελληνικό πολιτισμό,  κρατάει ήδη από το φθινόπωρο του 2009, με δημοσιεύματα τοπικών εφημερίδων στο νησί της Χίου να κάνουν λόγο ακόμα και για μυστική προφορική συμφωνία προκειμένου να καθαιρεθεί ο πίνακας ως ένδειξη απάλειψης του ιστορικού χάσματος που χωρίζει τους δύο λαούς και για να μην «προκαλείται» η Τουρκία.

Το πρωτότυπο έργο βρίσκεται στο περίφημο μουσείο του Λούβρου στο Παρίσι. Φιλοτεχνήθηκε το 1824 από τον παγκοσμίου φήμης Γάλλο ζωγράφο Ντελακρουά, που συγκινημένος από την σφαγή πάνω από πενήντα χιλιάδων Χιωτών το 1822 από τους Οθωμανούς, αποτύπωσε στον κανβά, αυτή την κτηνωδία.
Επιτέλους, ας μας απαντήσει κάποιος σε βασικά ερωτήματα. Ένα τέτοιο ερώτημα, θα μπορούσε να είναι, γιατί ας πούμε να μην αποσύρουν οι Γάλλοι απ’ το μουσείο του Λούβρου το πρωτότυπο έργο; Δεν προκαλούνται οι γείτονες από εκείνο; Τι πιστεύουν άραγε, ότι το άσημο μουσείο του ακριτικού μας νησιού, προσελκύει χιλιάδες τουρίστες περισσότερους απ’ ότι το διάσημο μουσείο της γαλλικής πρωτεύουσας; Αυτά δεν είναι καθόλου σοβαρά πράγματα έχω την άποψη. Μια τέτοια ενέργεια, δείχνει με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο, ότι έχουμε παραδώσει εκτός από την οικονομία μας, τα πάντα, χωρίς να κρατήσουμε για μας τίποτα. Είναι θλιβερό, να βλέπεις όλα γύρω σου να καταρρέουν και κάποιοι ανεύθυνοι – υπεύθυνοι γι’ αυτή την κατάσταση, να μην έχουν τη δυνατότητα, να προασπίσουν τίποτα.

Μπορεί για τους περισσότερους αυτό να μην λέει και πολλά πράγματα. Σιγά τώρα θα πείτε, ποιος ασχολείται με έναν πίνακα και μάλιστα όχι πρωτότυπο. Είναι όμως έτσι; Ποιος μου λέει εμένα, ότι για παράδειγμα, κάνουμε πλάκα γι’ αυτό στις παρέες μας, δεν θα σκεφτεί να πουλήσει και την Ακρόπολη…

Μάλλον, δεν έχουμε συναισθανθεί απ’ ότι αντιλαμβάνομαι, το βάρος και την ευθύνη της ιστορικής κληρονομιάς που κουβαλάμε. Δεν έχουμε καταλάβει εμείς οι νεοέλληνες και οι πολιτικοί μας εγκέφαλοι, πως ένα έθνος που δεν σέβεται την ιστορία, το παρελθόν και τις πολιτισμικές του καταβολές, κινδυνεύει με αφανισμό. Αλήθεια αυτό θέλουν; Ν’ αφανίσουν κάθε τι το ελληνικό; Εντάξει, το παράδειγμα του προαναφερθέντος πίνακα, είναι λίγο άστοχο. Κατά την άποψή μου όμως, είναι ενδεικτικό προθέσεων κι αυτό είναι που με τρομάζει…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου