Ανάπηρη απογραφή

Εδώ και μερικές μέρες, έχει ξεκινήσει η διαδικασία απογραφής του πληθυσμού και της ακίνητης περιουσίας της χώρας. Μια τέτοια διαδικασία, κρίνετε ιδιαίτερα σοβαρή για μια οργανωμένη κοινωνία και ως τέτοια θα πρέπει να αντιμετωπίζεται απ’ όλους όσους είναι υπεύθυνοι να την φέρουν εις πέρας. Είπαμε, αυτή η διαδικασία, είναι σοβαρή… Για όλους; Για τα οργανωμένα κράτη ναι. Για την Ελλάδα του μνημονίου και της ξένης κυριαρχίας, οι προτεραιότητες είναι άλλες και πιο σοβαρές…

Έχω την εντύπωση, ή τουλάχιστον εγώ θεωρούσα λογικό, στην διαδικασία αυτή, ένας που απογράφεται, στην πραγματικότητα, δεν κάνει κάτι άλλο απ’ το ν’ αναφέρει στο κράτος, τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, που τον ξεχωρίζουν εκείνον και την οικογένειά του από το υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο. Με αυτό τον τρόπο, μια οργανωμένη πολιτεία, καταγράφει, βάσει των δεδομένων που έχει στα χέρια της, τις ιδιαίτερες ανάγκες του πληθυσμού της, ούτως ώστε, με την κατάλληλη επεξεργασία, να κατευθύνει σωστά την πολιτική που χαράζει, καθώς επίσης και τις ανάγκες που πρέπει να θέσει σε πρώτο πλάνο.

Ένας φίλος με πληροφόρησε, ότι στο απογραφικό δελτίο, δεν υπήρχε για παράδειγμα ερώτηση, για κάτι που εγώ τουλάχιστον, το κρίνω πολύ σοβαρό. Δεν υπήρχε λοιπόν ερώτηση, για τα ΑμεΑ. Με αυτό τον τρόπο, η ελληνική πολιτεία, στην φάση της ανασυγκρότησης που κουτσά στραβά κάνει, περιορίζοντας την σπατάλη και όλα αυτά τα χαριτωμένα, με μία τέτοια πρόβλεψη, θα μπορούσε να κερδίσει πάρα πολλά πράγματα. Αν για παράδειγμα, ένας που απογράφεται, …ξεχνούσε να δηλώσει ότι είναι ανάπηρος, με μία διασταύρωση των στοιχείων κατά την επεξεργασία τους, θα μπορούσε η ελληνική πολιτεία να κάνει μία εξακρίβωση της ορθότητάς τους, πετυχαίνοντας με αυτόν τον τρόπο,  να πιάσει με ευκολία, ποιοι είναι εκείνοι που με πλαστά στοιχεία, επωφελούνται ευεργετημάτων που έχουν θεσπιστεί για την ευαίσθητη αυτή κοινωνική ομάδα. Όλα αυτά, διότι γίνεται μεγάλη κουβέντα, το τελευταίο διάστημα, για περικοπές παροχών, στα άτομα με αναπηρία, λόγο της δεινής οικονομικής κατάστασης της χώρας. Αντιθέτως, τις μέρες αυτές, οι πραγματικοί ανάπηροι, περνώντας μια εξευτελιστική διαδικασία, τρέχουν στα δημόσια νοσοκομεία και στις δημόσιες υπηρεσίες, για ν’ αποδείξουν στο ανάλγητο ελληνικό δημόσιο, ότι δεν είναι ελέφαντες. Στον αντίποδα, οι μαϊμούδες ανάπηροι, δεν θα πάνε να περάσουν όλο αυτό τον διασυρμό. Θα ενεργοποιήσουν και πάλι τα χοντρά τους βύσματα. Τα βύσματα αυτά, είναι πολλά. Θα μπορούσαν για παράδειγμα να είναι γιατροί του εθνικού συστήματος υγείας, πολιτικοί και άλλοι κρατικοί λειτουργοί, αναμεμειγμένοι με όλη αυτή την διαδικασία. Όλοι εκείνοι δηλαδή, που είτε είχαν χορηγήσει τα πλαστά δικαιολογητικά κατά τα παρελθόντα έτη έναντι αδρός αμοιβής φαντάζομαι, ή που απλά για ψηφοθηρικούς λόγους, πίεσαν καταστάσεις ούτως ώστε οι ευνοούμενοι τους, να κάνουν τα χαρτιά τους, κερδίζοντας με αυτόν τον τρόπο, ένα σταθερό εισόδημα όπως είναι ένα επίδομα αναπηρίας, με αντάλλαγμα εφ’ όρου υποταγή και …σταύρωμα για τους ίδιους.

Έχω όμως την άποψη, ότι η επιλογή αυτή της πολιτείας, μόνο τυχαία δεν είναι. Η παρούσα κυβέρνηση, επέλεξε να μην συγκρουστεί με κάτι που η ίδια δημιούργησε. Την φάμπρικα αυτή με τα μαϊμού επιδόματα, την εισήγαγε στο ελληνικό πολιτικό σύστημα, κατά την δεκαετία του 80’, το ΠΑΣΟΚ, ως ένα μέτρο εξαγοράς συνειδήσεων και φυσικά ψήφων. Όσους δεν κατάφερνε να τους μπάσει στο δημόσιο απ’ τα παράθυρα και τις πόρτες, βρήκε την λύση για να μην τους αφήσει παραπονεμένους. Τους έκανε… ανάπηρους! Απλό κόλπο και καλοστημένο. Τα έδωσε όλα, οδηγώντας σήμερα την χώρα μπροστά στα αδιέξοδα της καταστροφικής αυτής πελατειακής της λογικής. Σίγουρα όλοι μας έχουμε δει κατά καιρούς διάφορα ρεπορτάζ, που αναφέρονται σ’ αυτό το θέμα. Οδηγοί ασθενοφόρων, ταξιτζήδες, πιλότοι και επιχειρηματίες, να εμφανίζονται ως δικαιούχοι προνοιακών επιδομάτων. Σήμερα, που το πάρτυ έχει τελειώσει, οι μόνοι που θα βγούνε χαμένοι απ’ αυτή την ιστορία, θα είναι οι πραγματικοί ανάπηροι, που θα δούνε τα εισοδήματα τους να συρρικνώνονται, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να καλύψουν βασικές ανάγκες τους σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, καθώς και εν γένει να επιβιώσουν αξιοπρεπώς.

Τέλος, αν δεν γίνει κάτι άμεσα, μελαγχολικές εικόνες του παρελθόντος, με ζητιάνους αναπήρους στους δρόμους, θα κάνουν την εμφάνισή τους. Το απεύχομαι. Αν όμως γίνει, η κατάντια αυτή, θα έχει και όνομα και επώνυμο…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου