Κοίτα γύρω σου προσεκτικά

Καιρό τώρα, πολλούς μήνες, ζούμε σε μία κατάσταση ως κοινωνία, πρωτόγνωρη. Όλοι το ξέρετε, όλοι το νιώθετε, όλοι το αισθάνεστε. Όσο σκέφτομαι τι γίνεται γύρω μας, με πιάνει απόγνωση. Πως θα μπορούσα αλλιώς να περιγράψω αυτή την κατάσταση; Μου θυμίζει η όλη ιστορία, κάποιο βιβλίο του αγαπημένου μου συγγραφέα ιστοριών τρόμου, Σ. Κινγκ. Σκέτος εφιάλτης. Ανοίγεις την τηλεόραση, ακούς για φόρους, χρέος, πτώχευση, στάση πληρωμών, αγανακτισμένους πολίτες που διαδηλώνουν, απεργίες, οίκους ανοχής, συγνώμη, οίκους αξιολόγησης ήθελα να πω, που μας υποβαθμίζουν, τηλεοπτικούς αστέρες που αγανακτούν κι αυτοί μαζί με τους άλλους, πολιτικούς που το’ χουν γυρίσει στα γιαούρτια, για να φτιάξουν κορμί καθώς οι βόλτες στην παραλία είναι προ των πυλών, κάποιοι να κατηγορούν κάποιους άλλους ότι τα φάγανε μαζί, άλλους να λένε ότι βάζουν υποθήκη το σπίτι τους για να σωθεί η πατρίδα, άλλους να λένε ότι θα παραιτηθούν αν αποτύχουν και δεν παραιτούνται ποτέ ενώ απέτυχαν…
Αλήθεια, έχετε ακούσει κανέναν να μιλάει για καλύτερες μέρες; Υπάρχουν κάποιοι, αλλά όλοι τους περνάνε για τρελούς και τους προτείνουν συναινέσεις και συμμετοχή στο λάθος…

Είναι τραγικό… Σκέτος εφιάλτης. Μέσα σε αυτόν το χαλασμό, υπάρχουν πολίτες, άνθρωποι, οι οποίοι είναι ανήμποροι να κατανοήσουν τι ακριβώς συμβαίνει. Άνθρωποι, που τα στοιχεία δείχνουν, ότι ολοένα και περισσότεροι αδυνατούν να πληρώσουν το φως και το νερό του σπιτιού τους. Πολίτες, που καταφεύγουν πλέον στα συσσίτια της εκκλησίας και άλλων φορέων, για να ξεγελάσουν την πείνα τους. Πολίτες, που έρευνες δείχνουν, ότι έχουν αρχίσει κι επισκέπτονται κλινικές σε δημόσια νοσοκομεία, νευρολογικού ενδιαφέροντος. Πολίτες, που αδυνατούν πλέον, να παρακολουθήσουν τον τρελό ρυθμό της επικαιρότητας, βυθισμένοι στις μαύρες σκέψεις για ένα καλύτερο αύριο, που ποτέ δεν θα’ ρθει.

Με όλη αυτή την κατάσταση, αναρωτιέμαι. Υπάρχει άραγε στον ορίζοντα, ελπίδα και προοπτική διεξόδου από αυτό το κακό όνειρο; Υπάρχει άραγε κανείς να μου απαντήσει σοβαρά, που οδεύουμε ως κοινωνία και ως χώρα; Υπάρχει άραγε κανείς να μου πει γιατί οι άνθρωποι στην χώρα μου, υπολογίζονται ως αριθμοί και όχι ως ανθρώπινες οντότητες;

Πολύ φοβάμαι, ότι τα πράγματα έχουν φτάσει σε αδιέξοδο. Έχω την αίσθηση, ότι δεν μπορούμε άλλο να ζούμε σ’ αυτήν την αβεβαιότητα. Λένε πολλοί, ότι στην δημοκρατία, δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Σίγουρα. Για ποια όμως δημοκρατία μιλάμε; Για την ιδανική δημοκρατία η αυτή που ζει η χώρα μας. Μιλάμε για την δημοκρατία των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων, ή για την δημοκρατία των δανειστών – νταβατζήδων – σύγχρονων σταυροφόρων της Wall Street

Αν μιλάμε για την κανονική δημοκρατία, όπως την μάθαμε στα σχολεία, υπάρχουν λύσεις γύρω μας πάρα πολλές, αρκεί να ψάξουμε να τις βρούμε με όσα κουράγια μας έχουν απομείνει. Αν όμως μιλάμε για την δημοκρατία της MONOPOLY, πολύ φοβάμαι, ότι μόνο με ένα πολύ ισχυρό σοκ, μπορούμε ξανά να επιστρέψουμε σε φυσιολογικές συνθήκες σαν κράτος.

Μπορεί σε τελική ανάλυση, τίποτα σπουδαίο να μην χρειαστεί να γίνει και η μετάβαση σ’ ένα καλύτερο αύριο, να γίνει ομαλά. Σε κάθε περίπτωση όμως, οφείλουμε να είμαστε ψύχραιμοι, λογικοί και σοβαροί απέναντι στις σειρήνες του λαϊκισμού και των εύκολων λύσεων. Θα πρέπει να έχουμε στο νου μας, ότι υπάρχουν άνθρωποι, που μπορούν να μας εμπνεύσουν και να μας δείξουν το μονοπάτι. Προσπαθήστε λιγάκι, θα τους βρείτε γύρω σας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου