Λίγο η πολύ... έγκυος!

Ακολουθώντας την γραμμή του «Eurogroup» ο Ευ. Βενιζέλος άφησε για πρώτη φορά ανοιχτό το ενδεχόμενο της επιλεκτικής χρεοκοπίας, την ώρα που ο Πρωθυπουργός με επιστολή του προς τον Ζαν Κλόντ Γιούνκερ εξέφραζε τις έντονες επιφυλάξεις του για την συμμετοχή των ιδιωτών στην νέα δανειακή σύμβαση. Το πράγμα, έχει ξεφύγει εντελώς. Μέχρι τώρα, είχαμε παλλινωδίες κυβερνητικών στελεχών, διαφωνίες μεταξύ κορυφαίων υπουργών και γενικότερα, τα προβλήματα συντονισμού στην κυβέρνηση των μνημονίων και της εθνικής κατάθλιψης, ήταν σε όλους φανερά. Το πράγμα όμως, μπερδεύεται ακόμα περισσότερο, την στιγμή που οι διαφωνίες πλέον, μεταφέρονται σε κορυφαίο επίπεδο, πιο κορυφαίο δεν γίνεται. Σε μία τόσο κρίσιμη στιγμή, κι αφού η χώρα έχει δεθεί χειροπόδαρα για πολλές δεκαετίες εξ’ αιτίας των αστοχιών μιας κυβέρνησης, έρμαιο στα χέρια κερδοσκόπων και golden boys της νέας τάξης πραγμάτων, έφτασαν στο σημείο να διαφωνεί ο πρωθυπουργός, με τον υπουργό οικονομικών. Τέτοιες συμπεριφορές, μας αποδεικνύουν περίτρανα, ότι οι συγκεκριμένοι άνθρωποι, για το μόνο που ενδιαφέρονται, είναι για το δικό του τομάρι ο καθένας καθώς και για την θέση του, στον αυριανό κομματικό τους μικρόκοσμο.

Γίνεται επίσης φανερό, ότι η πολυθρύλητη συναίνεση για την οποία πολύς λόγος είχε γίνει το προηγούμενο διάστημα κι ακόμη γίνεται, για τους ανθρώπους αυτούς, με την δεδομένη αντικειμενική συμπεριφορά, ήταν ο μοναδικός δρόμος, για λύση στα αδιέξοδα, που οι ίδιοι δημιούργησαν. Το χαρτί αυτό δεν τους βγήκε. Αντιλαμβανόμενος κατά κύριο λόγο, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Α. Σαμαράς, γιατί αυτή η φούρια για συναίνεση, τους άφησε μόνους, να βγάλουν τα μάτια τους. Πράγματι, η διαφωνία μεταξύ Παπανδρέου – Βενιζέλου, αυτή την περίοδο, κι αφού η θηλιά του μεσοπρόθεσμου πέρασε στον λαιμό της ελληνικής κοινωνίας με δική τους υπογραφή και ευθύνη, προς τέρψιν των δανειστών – τοκογλύφων – νταβατζήδων της παγκοσμιοποιημένης ασύδοτης πραγματικότητας των αγορών, πρέπει ο καθένας απ’ αυτούς, να κοιτάξει και λίγο την προσωπική του επιβίωση, από το ναυάγιο που έρχεται δεδομένα για το κίνημα, καθώς και για την θέση του καθενός σ’ ένα νέο εντελώς πολιτικό σκηνικό, σε ενδεχόμενη χρηματοπιστωτική κρίση για την χώρα μας.

Ένα άλλο σημείο στο οποίο θα ήθελα να σταθώ, είναι οι δηλώσεις του Ε. Βενιζέλου, οι οποίες για μένα προσωπικά, δείχνουν το τι πρόκειται ν’ ακολουθήσει, πέρα από κάθε αμφιβολία. Ο υπ. Οικονομικών χρησιμοποίησε αρκετές φορές τον επίμαχο όρο στα αγγλικά και μόνο μία φορά στα ελληνικά στο τέλος της συνέντευξης τύπου που έδωσε. «Η λέξη επιλεκτική χρεοκοπία τρομάζει χωρίς λόγο. Γι’ αυτό και χρησιμοποιώ επιμόνως τον αγγλικό όρο «selective default». Αυτό δεν είναι ένα πραγματικό γεγονός, δεν είναι χρεοκοπία. Είναι μια αξιολόγηση κρατικών ομολόγων που κάνουν οι τρεις γνωστοί οίκοι αξιολόγησης» υπογράμμισε ο Ευ. Βενιζέλος. Ούτε λίγο, ούτε πολύ, ο λαλίστατος κ. Βενιζέλος, προσπαθεί να μας πείσει ότι δεν θα χρεοκοπήσουμε πολύ αλλά λίγο! Μου θυμίζει αυτό που λέμε, αν κάποια είναι λίγο η πολύ έγκυος…! Με το φτωχό μου το μυαλό, εγώ αυτό, δεν μπορώ να το καταλάβω. Έχω την εντύπωση, ότι η χρεοκοπία είναι χρεοκοπία, τόσο όσο η ανάπτυξη είναι ανάπτυξη, τα χρέη είναι χρέη κι όσο ότι ο ήλιος, ανατέλλει απ’ την ανατολή. Κάνω λάθος;

Δεν θα πρέπει επίσης να μας διαφύγει της προσοχής, τα όσα δήλωσε επί του θέματος κι ο πρωθυπουργός. «Οι οίκοι αξιολόγησης ξεπερνούν τις δικαιοδοσίες και την ισχύ των εθνικών μας κοινοβουλίων. Η κρίση αυτή συνιστά μια γενικότερη αμφισβήτηση του ευρώ από τις αγορές, σε συνδυασμό βέβαια με κάθε λογής κερδοσκοπικά παιχνίδια, στα οποία επιδίδονται αδιαφανή χρηματοοικονομικά σχήματα που αφέθηκαν ανεξέλεγκτα και εκτός ρύθμισης στο πλαίσιο της άναρχης παγκοσμιοποίησης του χρηματοπιστωτικού συστήματος» είπε χαρακτηριστικά ο Πρωθυπουργός στην εισήγηση του στο υπουργικό συμβούλιο. Αλήθεια κ. Παπανδρέου, με αυτή σας την δήλωση, δεν νομίζετε ότι αυτοαναιρείστε; Μήπως ξεχάσατε πρόσφατες δηλώσεις σας, σύμφωνα με τις οποίες δηλώνεται ότι όνειρό σας αποτελεί η παγκόσμια διακυβέρνηση; Για να φρεσκάρω την μνήμη σας, αυτό το δηλώσατε από το βήμα του συνεδρίου του
ECONOMIST, τις 29 Απριλίου του 2010. Ξέρετε κάτι; Η παγκόσμια διακυβέρνηση για την οποία υπερθεματίζετε, τι να κάνουμε, έχει αυτά τα κακά παιδάκια που λέτε ότι κερδοσκοπούν και είναι πάνω από τα εθνικά κοινοβούλια, ενταγμένα κι αφομοιωμένα πλήρως. Μήπως δεν το γνωρίζετε αυτό; Αν όχι, λυπάμαι που το μαθαίνετε από εμένα. Η παγκόσμια διακυβέρνηση, προϋποθέτει για την λειτουργία της, την ύπαρξη όλων αυτών των χρηματοπιστωτικών σχημάτων που εσείς τώρα καταγγέλλετε ως αδιαφανή και ανεξέλεγκτα.

Η απορία τέλος που εύλογα γεννιέται ύστερα από όλα αυτά και το μεγάλο ερώτημα είναι να μας πει κάποιος απ’ όλους αυτούς τους κυρίους αν έχει την καλοσύνη δηλαδή, για ποιόν λόγο όλος αυτός ο κακός χαμός για να ψηφιστεί το μεσοπρόθεσμο. Αν η λύση του προβλήματος, είναι μια οποιασδήποτε μορφής χρεοκοπία, τι νόημα είχε να δεσμευτούμε ότι θα ξεπουλήσουμε την πατρίδα μας, ακριβώς για να μην φτάσουμε στο σημείο να… χρεοκοπήσουμε. Συμπληρωματικά, μήπως μπορούν επιτέλους να σταματήσουν να ασελγούν εις βάρος της νοημοσύνης μας; Είναι η πιο χρήσιμη υπηρεσία που μπορούν να προσφέρουν στην πατρίδα αυτή την στιγμή.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου