Λύσεις ανάγκης ή κριτικές επιλογές;

Μέρες τώρα, με απασχολεί η απόφαση του Παπανδρέου, ν’ αφήσει την θαλπωρή που προσφέρει το μέγαρο Μαξίμου! Φιλώ σταυρό και δεν κάνω καθόλου πλάκα. Προσέξτε, δεν χαλάστηκα, προβληματίστηκα όμως είναι η αλήθεια.Ξέρετε γιατί;
Διότι απορώ ειλικρινά, από πού πηγάζει η ευκολία με την οποία κάποιοι, αφού τα έχουν σκατώσει στην κυριολεξία, παίρνουν το καπελάκι τους ή την μπαντάνα τους ενίοτε και, φεύγουν, σαν να μην έχει συμβεί κάτι το φοβερό.

Θα μου πείτε πως μού’ ρθε τώρα και προβληματίζομαι για τον Παπανδρέου; Συμβαίνουν κι αυτά καμιά φορά! Τέτοια σκαλώματα συνήθως ο άνθρωπος τα τρώει όταν είναι εντελώς άδειος από σκέψεις και χαλαρός. Σε μια τέτοια φάση βρέθηκα χτες το απόγευμα και θυμήθηκα διάφορες δημόσιες τοποθετήσεις του Παπανδρέου κατά καιρούς, οι οποίες δεν μας είχαν απασχολήσει ιδιαίτερα. «Για μένα, η Ελλάδα ήταν επιλογή», έλεγε και ξανάλεγε όπου στεκόταν κι όπου βρισκόταν το μεγάλο πολιτικό μυαλό, η μοίρα του οποίου, το έφερε να κυβερνήσει αυτή τη ριμάδα χώρα.
Αν σας πω σε τι συμπέρασμα κατέληξα σίγουρα θα με πείτε κακό και δεν το θέλω! Όμως, μια αμαρτία εξομολογημένη, παύει να θεωρείται αμαρτία, έτσι δεν είναι; Συμπεραίνω λοιπόν ότι, μια τέτοια φράση θα την έλεγε μονάχα ένας που δεν ήταν Έλληνας. Και ξέρετε γιατί; Διότι αυτή η φράση, στα δικά μου αυτιά τουλάχιστον, ακούγεται, όπως θα ακουγόταν η φράση ενός ξένου καλλιτέχνη ή πολιτικού, είτε ακόμα – ακόμα ενός αθλητή, που επέλεξε να υπηρετήσει την Ελλάδα, ενώ θα μπορούσε, ας πούμε, να είχε υπηρετήσει τη δική του χώρα, όποια κι αν ήταν αυτή. Με λίγα λόγια, μια τέτοια φράση, δεν θα μου έκανε καθόλου εντύπωση για παράδειγμα, αν την είχε πει η Τάμτα, λίγο πριν εκπροσωπήσει την χώρα μας στην Γιουροβίζιον ή ο Χολέμπας του Ολυμπιακού, πριν από το ντεμπούτο του, με την φανέλα της εθνικής Ελλάδας, στο ματς με την Ρωσία, στο γήπεδο Καραϊσκάκης! Μου ακούστηκε λοιπόν σα φράση που τη λέει ξένος κι όχι Έλληνας. Κατά συνέπεια, δύο συμβαίνουν. Ή ο ΓΑΠ έχει παραδεχτεί ότι δεν είναι και δεν αισθανόταν Έλληνας, και κανείς εξ ημών δεν το πήρε χαμπάρι ή απευθύνθηκε σε ξένα ώτα, τα οποία ίσως ετοιμάζονται – ή τουλάχιστον ο ίδιος ο ΓΑΠ ονειρεύεται – να του δώσουν θώκους εξουσίας άλλους (Γ.Γ. στον ΟΗΕ, κ.ο.κ).
Σε κάθε περίπτωση, ο τρόπος εκλογής του Παπανδρέου στην πρωθυπουργία, αποτελεί ένα τρανό παράδειγμα που αποδεικνύει, τον λάθος τρόπο με τον οποίο μέχρι τώρα, επιλέγαμε ποιους θα μας εκπροσωπήσουν. Το κυριότερο κριτήριο μας και δεν εξαιρώ τον εαυτό μου, ήταν ποιος μας υπόσχεται παλάτια στην άμμο και όχι ποιος μας λέει την αλήθεια. Ναι. Υπάρχουν κι αυτοί που λένε αλήθειες αλλά ο δρόμος που η δική τους αλήθεια μας δείχνει, φαίνεται δύσκολος και μας τρομάζει. Για αρκετούς από αυτούς που τα λόγια τα έχουν εύκολα, η Ελλάδα είναι μια… επιλογή. Μια λύση ανάγκης της εξυπηρέτησης άλλων, ιδιοτελών επιδιώξεων. Η Ελλάδα για κανέναν από μας που γεννηθήκαμε, μεγαλώσαμε, σπουδάσαμε, εργαστήκαμε εδώ δεν είναι επιλογή. Είναι ο τόπος μας, για τον οποίο πονάμε, μοχθούμε κι αγωνιζόμαστε μπας και τον κάνουμε καλύτερο.
Συμπερασματικά, αυτό που έχω να καταθέσω είναι ότι πολιτικοί σαν τον Παπανδρέου, πορφυρογέννητοι και, απόγονοι τζακιών και πολιτικών ελίτ, προφανώς, έχουν έτοιμη την έξοδό τους από τη χώρα. Εμείς, πάλι, όχι... Σ’ αυτή ζούμε, φτιάχνουμε τη ζωή μας, δουλεύουμε. Κι αν χρειαστεί να πάμε έξω, το κάνουμε από ανάγκη, όχι διότι έχουμε την επιλογή. Κάποιοι, μάλιστα εξ ημών θα κάτσουμε εδώ να «φάμε» στη μάπα, όλες τις δικές τους μαλακίες, ελλείψει άλλων εναλλακτικών και διεξόδων.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου