Σενάριο τρόμου

Περικοπές ακόμη και σε τρόφιμα κάνουν τα νοικοκυριά προκειμένου να αντεπεξέλθουν στην οικονομική κρίση και να πληρώσουν τους λογαριασμούς και τις υποχρεώσεις, σύμφωνα με έρευνα του Ινστιτούτου Μικρών Επιχειρήσεων της ΓΣΕΒΕΕ.

Ασφαλώς, κάτι τέτοιο, λίγο – πολύ, το έχουμε ήδη αντιληφθεί στην καθημερινότητά του ο καθένας από εμάς. Όμως, είναι εντελώς διαφορετικό θεωρώ, να έρχεται η επιβεβαίωση κι επίσημα, με στοιχεία και αριθμούς, δίνοντας μας μια πιο ξεκάθαρη εικόνα, για τις δύσκολες ώρες που πολλοί συνάνθρωποί μας περνούν. 

Τα στοιχεία της έρευνας του ΙΜΕ ΓΣΕΒΕΕ σε συνεργασία με την εταιρεία MARC δείχνουν ότι 6 στα 10 νοικοκυριά είναι στο όριο να μην μπορούν να πληρώσουν τους φόρους, τους λογαριασμούς του ρεύματος και της ύδρευσης και τα δάνειά τους.

Συγκεκριμένα, το 64,2% των νοικοκυριών κάνει ήδη περικοπές για να μπορέσει να ανταπεξέλθει, ενώ το 13,5% δεν διαθέτει το απαραίτητο εισόδημα, ούτε για την κάλυψη των βασικών αναγκών. Το 74,9% των νοικοκυριών αναμένει νέα μείωση εισοδημάτων εντός του 2012, ενώ τα νοικοκυριά προχωρούν σε σημαντικές περικοπές στην κατανάλωση. Το 76% των νοικοκυριών με εισοδήματα έως 1.000 ευρώ έχει κάνει περικοπές στις δαπάνες ειδών διατροφής, ενώ το 91,1% εξ αυτών περιόρισε τις δαπάνες για ένδυση – υπόδηση. Στο σύνολο των νοικοκυριών, το 68,4% έχει κάνει περικοπές στη κατανάλωση ειδών διατροφής σε σχέση με το προηγούμενο έτος. Περίπου τα μισά νοικοκυριά (51,9%) που αντιμετωπίζουν δυσκολίες στην κάλυψη καθημερινών βασικών αναγκών, αναζήτησαν περισσότερο τη βοήθεια φίλων και συγγενών, ενώ μόλις το 3,7% στράφηκε προς τον τραπεζικό δανεισμό.

Οι αριθμοί από μόνοι τους, εμένα προσωπικά, με σοκάρουν και με προβληματίζουν. Ποιόν να πάρεις ν’ αναλύσεις και ποιόν ν’ αφήσεις ασχολίαστο… Θα σταθώ μόνο σε δύο, που εγώ πιστεύω, αξίζουν αναφοράς. Ένα αρνητικό κι ένα θετικό. Ναι, υπάρχει και κάτι θετικό και παρήγορο μέσα σ’ όλη αυτή την αντάρα!

Το πρώτο στοιχείο που θέλω να σχολιάσω απ’ τα παραπάνω, είναι εκείνο που λέει ότι το 76% των νοικοκυριών με εισοδήματα έως 1000 ευρώ, έχει κάνει περικοπές σε κατανάλωση ειδών διατροφής. Μα πείτε μου, θα θεωρηθώ αλήθεια λαϊκιστής, αν για παράδειγμα πω ότι οι Έλληνες πεινάνε; Θα θεωρηθώ λαϊκιστής, αν επιπροσθέτως πω, ότι με μαθηματική ακρίβεια η πατρίδα μας επιστρέφει σε συνθήκες τριτοκοσμικών χωρών ή, σε συνθήκες που επικρατούσαν επί κατοχής. Το σκηνικό, δεν διαφέρει άλλωστε και πολύ. Τι μας λείπει; Μήπως οι τροϊκανοί, δεν… κυβερνούν ουσιαστικά, ως άλλοι αποικιοκράτες – κατακτητές; Ή μήπως λείπουν τα συσσίτια και η μελαγχολία ανάμεσα στους συμπατριώτες μας; Όλα τα έχουμε… Μια σύγχρονη αποικία… Εντάξει, η μόνη διαφορά που έχουμε με την τότε εποχή, είναι ότι όλοι έχουμε κινητό κι έχουν ξεμείνει στην ντουλάπα επιπλέον κάτι levis και Armani, κληρονομιά απ’ τις παλιές καλές μέρες! Όχι τίποτα άλλο δηλαδή, αλλά διάφοροι φαιδροί, μας ειρωνεύονται κιόλας λέγοντας με περισσή αυθάδεια ότι… μαζί τα φάγαμε. Αλήθεια, τόσο αχόρταγοι ήμασταν πια που δεν αφήσαμε σαν νοικοκυραίοι που θεωρούμαστε ως λαός κάτι στην άκρη, για μια δύσκολη ώρα βρε αδερφέ, για μια αναποδιά; Επίσης, αυτό με τα νοικοκυριά των 1000 ευρώ, με τρομοκρατεί! Με τρομοκρατεί, διότι μια μορφή της παγκόσμιας πολιτικής σκηνής που έχει χαρακτηριστικά περιοδεύοντος θιάσου, με τα τόσα ταξίδια, αναψυχής κατά κύριο λόγο, είχε πει σε μια στιγμή που το θείο πνεύμα την βάρεσε στο δόξα πατρί, πως οραματίζεται μια κοινωνία, που κάθε οικογένεια θα έχει κι έναν εργαζόμενο. Κι αν λάβουμε υπόψιν την κατηφόρα που παίρνουν οι μισθοί και τις τιμές που εκτοξεύονται, εύλογα γεννάται η απορία, αν με τα 1000 ευρώ μια οικογένεια κόβει το φαγητό απ’ τα παιδιά της, τι θα γίνει στην περίπτωση εκείνη, παίρνω το καλό σενάριο, που θα εργάζεται μόνο ένα μέλος της με βασικό μισθό τα 500 ευρώ και κάτι ψιλά;

Τέλος, το θετικό που σας έλεγα… Μου έκανε πολύ θετική εντύπωση το στοιχείο της έρευνας που λέει ότι περίπου ένα στα δύο νοικοκυριά, 51,9%, καταφεύγει ακόμα σε συγγενείς και φίλους, για να ζητήσουν βοήθεια για ν’ ανταπεξέλθουν στις δυσκολίες τους και όχι στις τράπεζες, που ούτως η άλλως, ευθύνονται σε μεγάλο ποσοστό για την κατάντια μας και κανείς υπεύθυνος δεν τολμά να τους κουνήσει ούτε το μικρό του δαχτυλάκι, έτσι για το θεαθήναι. Αυτό λοιπόν το στοιχείο δείχνει, πως ακόμα το φιλότιμο δεν χάθηκε ανάμεσά μας κι ότι στις δύσκολες στιγμές, η μόνη βοήθεια που μπορούμε να ελπίζουμε, δεν είναι απ’ τα παχύδερμα της δημόσιας ζωής, αλλά από τον διπλανό μας. Είναι καιρός λοιπόν, να σφυρηλατήσουμε εκείνες τις σχέσεις ανάμεσά μας, που η ψευδεπίγραφη ευμάρεια των απατηλών καιρών είχαν παγώσει και, να βασιστούμε σ’ αυτές, για τις όποιες δύσκολες, ακόμα περισσότερο, μέρες έρθουν.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου