Καληνύχτα ήλιε... καληνύχτα!!!

Ο νέος πρόεδρος της Βουλγαρίας Ρόσεν Πλεβνέλιεφ, πρότεινε την κατάργηση τουλάχιστον 100.000 θέσεων εργασίας στην Ελλάδα! Σε συνέντευξή του στην γερμανική έκδοση των Financial Times, ο κ. Πλεβνέλιεφ υποστηρίζει ότι η Βουλγαρία δεν κατάργησε απλώς 100.000 θέσεις στον κλάδο των κατασκευών, αλλά και 15.000 θέσεις στον δημόσιο τομέα, ενώ προχώρησε σε γρήγορες και
ευρείες ιδιωτικοποιήσεις, με αποτέλεσμα το συνολικό χρέος από το 100% του ΑΕΠ την προηγούμενη δεκαετία να φθάσει σήμερα στο 16%.

Μάθανε που συνουσιαζόμαστε, πλακώσανε κι οι γύφτοι…!

Η παραπάνω δήλωση, ήρθε να προστεθεί στην ειδησιογραφία του Σαββατοκύριακου που μας πέρασε, σαν κερασάκι στην τούρτα, την τούρτα που λέγεται υποτέλεια και το κερασάκι της, δεν είναι άλλο απ’ την πρόθεση των απογόνων των ναζί, που θέλουν να μας φορτώσουν κι επίσημα αφέντη. Ούτε λίγο, ούτε πολύ, οι Γερμανοί έχουν θέσει ήδη απ’ ότι όλα δείχνουν, σχέδιο με το οποίο θέλει έναν υπερεπίτροπο, υπεύθυνο για τα οικονομικά της Ελλάδας. Ένα σχέδιο που πάει πολλά χρόνια πίσω την ιστορία και μας οδηγεί είτε σε αφρικανικές αποικίες ή, ακόμα πιο πρόσφατα, στην διαδικασία προσάρτησης από την Δυτ. Γερμανία, της Ανατολικής. Μόνο εκεί συναντάμε αντίστοιχο δείγμα ελέγχου ενός κομματιού γης, μιας επικράτειας.

Τέτοια πρόταση μπορεί να την κάνουν μόνο άνθρωποι που δεν έχουν ιδέα από ιστορία και πολιτική…

Η παραπάνω φράση, δεν είναι δική μου. Το παραπάνω σχόλιο, ανήκει σ’ έναν Γερμανό και όχι οποιονδήποτε Γερμανό αλλά στον πρόεδρο του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος Ζίγκμαρ Γκάμπριελ που συμπληρώνει πως τέτοιου είδους ... εμπνεύσεις για όλον τον υπόλοιπο κόσμο θα εκλαμβανόταν ως "δύναμη κατοχής".

Τα αυτονόητα λέει ο Γερμανός πολιτικός τονίζοντας μάλιστα ότι ο διορισμός ξένου επιτρόπου με δικαίωμα βέτο στον προϋπολογισμό για να εξυπηρετείται κατά προτεραιότητα το χρέος "θα εξουδετέρωνε την δημοκρατία" και προσθέτει ότι υπάρχει ήδη η τρόικα, η οποία δίνει συμβουλές στους Έλληνες. «Αυτό που χρειάζονται στην Ελλάδα είναι συμβουλές και βοήθεια και όχι κατάργηση της δημοκρατίας».

Τι παραπάνω τώρα να σχολιάσω εγώ; Τι να πω επιπλέον; Ότι κι αν πω, ίσως δεν έχει σημασία. Απ’ την στιγμή που… συμπατριώτες μας, δέχτηκαν να γίνουμε πειραματόζωο της υφηλίου με τους Έλληνες να λογίζονται πλέον ως αριθμοί κι όχι ως άνθρωποι, κάθε παραπάνω σχόλιο, θα έριχνε το επίπεδο αυτών των γραμμών και το κρατάω για τον εαυτό μου.


Πρέπει επιτέλους, κυρίως εντός της χώρας, να σταματήσουμε το αυτομαστίγωμά μας και να πιστέψουμε ξανά στον Έλληνα. Βουλώστε τα αυτιά σας στις Σειρήνες και τις ορδές απολίτιστων του εξωτερικού και πιστέψτε ότι μπορούμε από μόνοι μας να εξασφαλίσουμε την αξιοπρέπεια μας, καθώς και την αξιοπρέπεια των γενεών που μας ακολουθούν. Αν νιώσουμε καλά ως Έλληνες θα μπορέσουμε να επιτύχουμε και σπουδαία πράγματα. Αυτό που χρειάζεται είναι ένα όραμα και ρεαλιστικοί στόχοι. Ας φέρουμε για λίγο στο μυαλό μας την περίοδο των Ολυμπιακών Αγώνων, το 2004. Όλη η χώρα, όλοι οι Έλληνες, αγωνιστήκαμε επί χρόνια για να δημιουργήσουμε το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Δώσαμε τον καλύτερό μας εαυτό. Ένα έθνος σε ανάταση που κατέπληξε με το τελικό αποτέλεσμα όλον τον κόσμο και προκάλεσε παγκόσμιο θαυμασμό. Μόλις μια επταετία μετά χρειαζόμαστε ομαδική ψυχοθεραπεία σε εθνικό επίπεδο. Το φταίξιμο για αυτό πρέπει να το αναζητήσουμε σε εμάς τους ίδιους. Διότι εμείς οι ίδιοι (πολίτες και πολιτικοί) δώσαμε αφορμή και στόχο. Αν πρέπει κάποιον να κατηγορούμε είναι τους εαυτούς μας που επιτρέψαμε να εξευτελίζεται η Χώρα μας σε όλα τα μήκη και πλάτη της Οικουμένης. Η μήπως δεν φταίμε όλοι; Τουλάχιστον, μήπως δεν έχουμε όλοι την ίδια ευθύνη; Πιστεύω πως δεν φταίμε όλοι το ίδιο σε τελική ανάλυση. Το μερίδιο που μας αναλογεί, μεγάλο. Μεγάλο, διότι επί τριανταπέντε χρόνια, ψηφίζαμε κι εκλέγαμε εκπροσώπους που είχαν αναγάγει τον ρόλο τους, τον ρόλο του βουλευτή, του υπουργού και του πρωθυπουργού, ως όχημα πλουτισμού και μπίζνας. Δύο είναι τα κόμματα εξουσίας που κυβέρνησαν τον τόπο. Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Φταίνε και τα δύο, αναμφισβήτητα. Η διαφορά τους όμως, έγκειται σε έναν παράγοντα που σε βάθος χρόνου, λειτουργούσε εις βάρος των εθνικών μας συμφερόντων. Το ΠΑΣΟΚ εκ φύσεως, ήταν ένα κόμμα το οποίο κυβερνούσε με όρους καθαρά επικοινωνιακούς. Στην εποχή που τα ΜΜΕ παρουσίασαν μεγάλη άνθηση, το κίνημα αποτελούσε γι’ αυτά, μια σίγουρη επένδυση. Άλλωστε, αυτό δεν αποτελεί δική μου διαπίστωση. Σε πρόσφατη ανακοίνωσή του, ένας επικοινωνιακός κολοσσός της χώρας ο ΔΟΛ, με αφορμή την… κόντρα του με το παιδί του μνημονίου και του εξευτελισμού μας, ανοιχτά παραδέχτηκε ότι ανέκαθεν ήταν υπέρμαχος του ΠΑΣΟΚ, από ιδρύσεώς του.

Και φτάσαμε σήμερα. Σήμερα που το κίνημα αυτογελοιοποιείται από τα ίδια του τα γεννήματα…


«Λεφτά υπάρχουν», «μαζί τα φάγαμε», «δεν διάβασα το μνημόνιο».

Αυτές οι φράσεις, απ’ ότι όλες οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν, ίσως αποτελούν τους τίτλους τέλους ενός κινήματος, που επί τριανταπέντε ολόκληρα χρόνια κρατούσε τις τύχες του τόπου στα χέρια του, με όρους επικοινωνίας και καταστρατήγηση κάθε έννοιας ταυτισμένης με αξίες που μας χαρακτηρίζουν ως έθνος.

Έννοιες όπως το βόλεμα, το ρουσφέτι, η λαμογιά, το φακελάκι, η δοσοληψία κάτω απ’ το τραπέζι ή αλλιώς μίζα, έγιναν αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας μας, με σφραγίδα ΠΑΣΟΚ.

Να ζήσουμε, να το θυμόμαστε...

Ελεύθεροι όμως, όχι υποτελείς και σκλάβοι.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου