Βαλβίδα ασφαλείας, για την ελληνική κοινωνία που αλλάζει

Από τα πρώτα ακαδημαϊκά διλλήματα που  τίθενται στους φοιτητές των κοινωνικών επιστημών, ακόμα και ως πρωτοετείς, είναι αν και κατά πόσο, ο Ηγέτης αναδεικνύεται κυρίως σε περιόδους κρίσης, ή απλά γεννιέται. 

Το συγκεκριμένο δίλλημα απασχολεί κατά καιρούς ιστορικούς, πολιτειολόγους και  εκφραστές των μέσων ενημέρωσης. Και καθώς η απάντηση φαντάζει εύκολη, διότι η πολιτική ιστορία έχει δείξει και έχει αποδείξει,  ότι οι ηγέτες αναδεικνύονται σε περιόδους κρίσης ως οι μόνοι που μπορούν να ανατρέπουν τις δύσκολες καταστάσεις, όσοι διακονούμε την πολιτική  με προσήλωση σε αρχές και αξίες γνωρίζουμε συμπληρωματικά, ότι  οι ηγέτες δημιουργούνται από τις ανάγκες της ιστορικής στιγμής και τις ικανότητες που τους διέπουν.

Ένα δεύτερο δίλλημα που τίθεται, αφορά το εύρος των αρετών που χαρακτηρίζει έναν ηγέτη. Το στοιχείο του υποκειμενισμού θριαμβεύει, καθώς κανένας από τους ηγέτες που ιστορικά και πολιτικά έχουν διαπρέψει, δεν είναι τυποποιημένος με άλλον. Η ιστορική στιγμή, οι ανάγκες της κοινωνίας, τα προβλήματα που καλείται να αντιμετωπίσει, συγκροτούν τα χαρακτηριστικά του ιδανικού ηγέτη στη δεδομένη στιγμή. Κοινή συνισταμένη στις αρετές που δομούν την προσωπικότητά του είναι η διορατικότητα, η στρατηγική και η υπομονή. Και τα τρία αυτά προτερήματα είναι κοινά σε κάθε προσωπικότητα που έχει ξεχωρίσει για τα επιτεύγματά της, ανεξάρτητα από την εποχή,  και το αντικείμενο δράσης.

Αν και τα παραπάνω αυτά σημεία θεωρούνται αυτονόητα, στις μέρες μας είναι τα μόνα χαρακτηριστικά που  αποτελούν πρόσθετο κεφάλαιο για όσους ασκούν ηγεσία. Ειδικά σε πολιτικό επίπεδο σήμερα, οι αρχές και οι αξίες προσπαθούν να επανακτήσουν το πραγματικό τους υπόβαθρο έπειτα από μια περίοδο  βουβής απαξίωσης. Χωρίς αξιακό κώδικα τιμής και δίχως αρχές καμία ηγεσία ιστορικά δεν μπόρεσε  να χτίσει μακροπρόθεσμο έργο και στις περιπτώσεις που οι πυλώνες αυτοί εγκαταλείφθηκαν, οι ηγεσίες έπεσαν με πάταγο,  αφήνοντας όλεθρο και κυριολεκτικά καμένη γη.

Στη σημερινή πολιτική και οικονομική κρίση ο ρόλος του Ηγέτη δοκιμάζεται περισσότερο από ποτέ. Συχνά γίνεται λόγος για το έλλειμμα Ηγεσιών που αντιμετωπίζει στις μέρες μας η Ευρωπαϊκή Ένωση και όλο και περισσότερες είναι οι φωνές που καταλήγουν πως ‘στην Ευρώπη του Κολ, του Μιτεράν του Ντελόρ και της Θάτσερ, τίποτε από όλα όσα δοκιμάζουν τη συνοχή και το κοινό μας μέλλον στην ΕΕ, δε θα μπορούσε να είχε συμβεί’.

Μήπως λοιπόν ένα άλλο προσόν που σπανίζει όλο και περισσότερο στις σημερινές ηγεσίες είναι η διορατικότητα; Μήπως στον αγώνα τους να αναδειχθούν και να κυβερνήσουν οι ηγέτες του σήμερα, προεκλογικά προβάλλουν και μετεκλογικά υιοθετούν  περισσότερο τον κυβερνητισμό και λιγότερο την πολιτική, με αποτέλεσμα, να αδυνατούν να ‘ακούν’ την κοινωνία;

Ο Αντώνης Σαμαράς είναι και ‘παλιός’ και ‘νέος’ στην κεντρική πολιτική σκηνή. Μολονότι πρωτοεξελέγη στα μέσα του ’70 και από  εμπειρία και μόνο γνωρίζει άριστα τους συσχετισμούς του περιστυλίου της Βουλής, πέρασε τη δική του πολιτική έρημο για πάνω από δέκα χρόνια. Αυτό και μόνο είναι ικανή και αναγκαία συνθήκη για να κάνει έναν πολιτικό σοφότερο, αναβαπτίζοντας την πολιτική του παρουσία, σταθεροποιώντας την πολιτική του ‘περπατησιά’ με βήματα  μετρήσιμα. Ο Σαμαράς που ξαναμπήκε στη Βουλή το 2007 είναι πιο σοφός και πιο έμπειρος. Και καθώς από τη φύση του είναι αντανακλαστικός δέκτης της ευφυούς αντίληψης των συναισθημάτων της κοινωνίας είναι σε θέση να εισπράττει, να αναλύει και να αποκωδικοποιεί τις προτάσεις, τα διλλήματα και  τους φόβους της. Ταυτόχρονα ως τεχνοκράτης και πολιτικός μαζί, μπορεί να προτείνει θέσεις, λύσεις και προσεγγίσεις που έχουν μετρηθεί, έχουν ζυγιστεί και έχουν αποδώσει.

Ο Σαμαράς ταυτόχρονα είναι και ‘παλιός’. Γνώρισε όλους εκείνους τους πολιτικούς της δεκαετίας του ’70 και του ’80 με τις γνωστές αρχές και αξίες τις οποίες ενστερνίστηκε, υιοθέτησε και εν πολλοίς πλήρωσε. Έζησε το μεγαλείο της απλότητας δίπλα στον Καραμανλή τον πρεσβύτερο ως βουλευτής του, υιοθέτησε την αυταπάρνηση του ευπατρίδη Αβέρωφ ως  μέντοράς του και γαλουχήθηκε με τα ιδανικά του Ράλλη.

Από την επανεκλογή του στη Μεσσηνία το 2007 οι παρεμβάσεις του και φιλοσοφία του κατέδειξαν ότι ο Σαμαράς δεν άφησε την πολιτική για τον κυβερνητισμό. Δεν λησμόνησε την προτεραιότητα που έχουν οι Αρχές και οι Αξίες, δεν προσπέρασε το ρόλο που πρέπει να έχουν οι πολίτες και η κοινωνία στη λήψη αποφάσεων. Παραμέρισε τις πολιτικές που καθορίζουν τζάκια και ομάδες για χάρη ενός κώδικα ηθικής που του κληροδοτήθηκε από επιφανείς πρωτοπόρους του πολιτικού Κέντρου και της φιλελεύθερης Δεξιάς της χώρας μας. Ο Αντώνης Σαμαράς σε αυτή την κρίση που βιώνουμε θα δείξει και θα αποδείξει το ρόλο των ηγετών της νέας  μεταπολίτευσης. Ας μην βιαστούμε να τον κρίνουμε υιοθετώντας εύκολα, την παπαγαλίζουσα προπαγάνδα όσων το κάνουν για τους δικούς τους, προσωπικούς, σκοτεινούς λόγους. Άλλωστε, οι καιροί και οι περιστάσεις, απαιτούν ψυχραιμία και όχι κραυγές και εύκολα αναθέματα. Δεν ξεκίνησαν όλοι απ’ την ίδια αφετηρία. Αυτό το τελευταίο, είναι και η μόνη βαλβίδα ασφαλείας, που απέμεινε στην κοινωνία για να ελπίσει σε ένα καλύτερο αύριο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου