Τίτλοι τέλους

Ο στενός κλοιός γύρω από την Ελλάδα, για την υλοποίηση των δεσμεύσεων της χώρας στο πλαίσιο της υλοποίησης των μέτρων που προβλέπει το Μνημόνιο ΙΙ, επιβεβαιώνεται και από τη δημόσια παραδοχή του Ευάγγελου Βενιζέλου ότι η χώρα θα οδηγηθεί ουσιαστικά σε Συνταγματική Αναθεώρηση, λόγω της νέας δανειακής σύμβασης.

Στις δηλώσεις που έκανε κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου μετά την ολοκλήρωση της συνεδρίασης του Eurogroup, δίπλα στον Λουκά Παπαδήμο, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και Υπουργός Οικονομικών παραδέχτηκε ότι, προκειμένου να επιτευχθεί συμφωνία για το πακέτο των 130 δισεκατομμυρίων ευρώ, και το «κούρεμα» του χρέους, η ελληνική κυβέρνηση δέχτηκε τη μόνιμη παρουσία της τρόικας στην Ελλάδα, και τη δημιουργία Ειδικού Λογαριασμού, όπου θα υπάρχουν τα χρήματα, και θα διοχετεύονται για την αποπληρωμή των χρεών.

Όπως δήλωσε μάλιστα θα πρέπει να κατοχυρωθεί στο ελληνικό Σύνταγμα το συντομότερο δυνατό, η δέσμευση της Ελλάδας για τη διασφάλιση της προτεραιότητας στην αποπληρωμή του χρέους.
Παρακολουθώντας στενά τα τελευταία δώδεκα περίπου χρόνια την πολιτική επικαιρότητα, είτε από αγάπη γι’ αυτήν, είτε από μαζοχισμό αν προτιμάτε, είναι η πρώτη φορά, που νιώθω αηδιασμένος. Νιώθω απέραντη θλίψη και νιώθω επίσης, πως ζω σε μια χώρα ή μάλλον, σε μια μπανανία και, αισθάνομαι ήδη ένας απλός άποικος αυτής της επικράτειας.

Δεν βρίσκω άλλες λέξεις για να περιγράψω με ακρίβεια τα συναισθήματά μου… Λέξεις, υπάρχουν. Οι λέξεις όμως για την ώρα, επειδή θα είναι σκληρές αν ειπωθούν, κρίνω ότι θα ήταν πιο φρόνιμο εκ μέρους μου, να τις κρατήσω μέσα μου.

Η κορύφωση του ελληνικού δράματος, είναι τώρα. Ο πάτος, μας κρατάει ήδη στην αγκαλιά του. Μετά από την κατρακύλα 2,5 ετών, η πορεία τελείωσε κάπου εδώ. Για να φτάσουμε να μπούμε στην πορεία της κατηφόρας, τριάντα κάτι χρόνια που πέρασαν, συνέβαλαν οπωσδήποτε τα μέγιστα για την σημερινή εξέλιξη. Ένα κράτος ανοιχτή πληγή που αιμορραγούσε. Ένα πολιτικό σύστημα, με τόση αξία, όση και ένας αγωγός με σκατά, μας έφεραν στο σημείο, να κάνουμε το Σύνταγμα, ένα απλό χαρτάκι που πάνω γράφουμε και ξεγράφουμε ότι μας λένε οι άλλοι. Κάτι σαν τα λευκώματα στο σχολείο που όποια γκόμενα περνούσε, έγραφε και μια βλακεία για να την θυμόμαστε. Λεύκωμα είπατε; Ωραίο πράγμα το λεύκωμα…! Κηδειόχαρτο; Νομίζω ότι ταιριάζει καλύτερα…

Επιτέλους! Σταματήστε να μπερδεύετε την λέξη πατρίδα με το κράτος… Πατρίδα, είναι η ιδέα… Πατρίδα, είναι ο νόστος για την γη των προγόνων μας… Άλλο πράγμα να σώζεις το κράτος ή την οικονομία του και, άλλο την πατρίδα. Αυτή, είναι μόνο μέσα στην καρδιά μας και κανείς απ’ όλους εσάς, δεν την έχει νιώσει ποτέ.

Το μόνο που επιπρόσθετα έχω να πω, είναι οι στίχοι του μεγάλου μας ποιητή Κωστή Παλαμά, αφιερωμένοι σε όλους εκείνους, που με την βλακεία τους, έριξαν τίτλους τέλους, στη γη της Επαγγελίας, της Δημοκρατίας και της Ελευθερίας. Φύγετε όμως τώρα κι αφήστε μας να ξαναγεννηθούμε απ’ τις στάχτες που αφήσατε.

«Πότε θ’ ανθίσουν τούτοι οι τόποι
πότε θα ‘ρθούνε καινούργιοι άνθρωποι
να συνοδεύσουν την βλακεία
στην τελευταία της κατοικία»

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου