"Ανόητη βροχή"

Μια βροχή ξεκίνησε μονότονη, αργή και εκνευριστική αποβραδίς κι ακόμα πέφτει… Βροχή χαζή, χωρίς αιτία, χωρίς σκοπό και στόχο. Μια βροχή που ήρθε να συνοδέψει την μελαγχολία μου, τη μελαγχολία για μια πατρίδα φύλλο στον άνεμο, που αυτή η, και άλλες παρόμοιες βροχές το πάνε εδώ κι εκεί.

Λένε πως ο βρεγμένος την βροχή δεν τη φοβάται… Ψέματα! Την φοβάται όχι… Την μισεί όμως… Την μισεί γιατί του κρύβει τον ήλιο, τον ηλιάτορα, που θα στεγνώσει τα ρούχα του, μα, πάνω απ’ όλα θα στεγνώσει την βρεγμένη ως τα βάθη του ψυχή. Μια ψυχή μουσκεμένη από θλίψη και πόνο, από οργή και αγανάκτηση, από μίσος και απέχθεια, για τα δανεικά της όνειρα που τώρα ζητάνε πίσω. Όνειρα δανεικά κι ελπίδες στη λάσπη που αυτή η βροχή αφήνει, στην άκρη του δρόμου και μαζί της παίρνουν τον δρόμο για κάποιον υπόνομο, για ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή. Ταξίδι στο άγνωστο, με μόνο σύντροφο τον βουβό και μόνο πόνο.

Μα, για στάσου… Σταμάτησε; Ναι! Αυτή η βροχή σταμάτησε. Δείγμα θετικό για την ώρα. Να σου κι ένας ήλιος! Ήλιος αγουροξυπνημένος, που με κόπο τινάζει από πάνω του τα λευκά του σκεπάσματα, κάνοντάς τα κουβάρι σωρό και στέλνοντάς τα μακριά… Τεντώνεται νωχελικά και χαμογελά! Προλαβαίνει άραγε; Του έχουν φορτώσει τόση δουλειά αυτά τα σύννεφα και τρέχει χωρίς να το πολυσκεφτεί, τα πάντα να στεγνώσει, να προλάβει… Να στεγνώσει τις βρεγμένες ψυχές που τον καρτερούσαν, τα πεσμένα φύλλα που ζαλισμένα στέκουν εδώ κι εκεί, τους γεμάτους πίκρα και πόνο υπονόμους.

Κι αφού τα κάνει όλα αυτά, τρέχοντας να πάει να ξετρυπώσει την ελπίδα που φοβισμένη κάπου τριγύρω έχει κρυφτεί, ανίκανη κι ανήμπορη. Τσαλακωμένη και λασπωμένη, από μια βροχή που αποβραδίς ξεκίνησε μονότονα να πέφτει, χωρίς αιτία, χωρίς σκοπό και στόχο και που για την ώρα, κάπου εδώ πιο κάτω έχει κρυφτεί.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου