Ψήφος διαμαρτυρίας ή ψήφος εξουσίας;

Επειδή τον τελευταίο καιρό «φυτρώνουν» ολοένα και περισσότεροι πολιτικοί φορείς κι επειδή τα ΜΜΕ «υπερπροβάλλουν» τοιαύτα σχήματα – για τους γνωστούς λόγους, θα ήθελα να πω δυο πράγματα απ’ την σκοπιά ενός νέου ανθρώπου που παρατηρεί την πολιτική σκηνή από πολύ κοντά.

Οπωσδήποτε, το να ψηφίσει κανείς όποιο πολιτικό φορέα πιστεύει ότι τον εκφράζει καλύτερα, είναι σαφές δικαίωμα. Πρέπει όμως να αντιληφθούμε ότι – ειδικά στις εκλογές που θα έρθουν, όποτε έρθουν – ισχύουν συγκεκριμένες παράμετροι. Η πρώτη είναι αν επιθυμούμε με την ψήφο μας να εκφράσουμε απλώς μια πολιτική διαμαρτυρία εναντίον όλου του πολιτικού κατεστημένου και, η δεύτερη παράμετρος, είναι αν ψηφίζοντας, έχουμε κατά νου την επόμενη μέρα των εκλογών.
Η πρώτη παράμετρος στην οποία και θα’ θελα να σταθώ, παρά το ότι δικαιολογείται με βάση όσα συμβαίνουν στη χώρα μας τα τελευταία δύο χρόνια, θεωρώ ότι είναι άκρως επικίνδυνη. Η πολιτική διαμαρτυρία είναι σαφέστατο δικαίωμα στα δημοκρατικά καθεστώτα. Εντός της κάλπης όμως, πάντοτε οφείλουμε να έχουμε στο νου μας την επόμενη μέρα. Διότι η επόμενη μέρα, δυστυχώς για όλους, δεν αργεί.
Τι θα συμβεί λοιπόν, αν επιμείνουμε να ψηφίσουμε με κύριο κίνητρο τη διαμαρτυρία μας;
Δεν πρόκειται να διαμορφωθεί ένα σταθερό πολιτικό σκηνικό. Ένα κόμμα που δε θα καταλάβει την αυτοδυναμία, είναι υποχρεωμένο να διαμορφώσει συμμαχίες με άλλο κόμμα. Αυτή την ώρα, ένα τέτοιο ενδεχόμενο είναι πολύ ριψοκίνδυνο. Η Ελλάδα, αυτή την κρίσιμη ώρα, χρειάζεται σταθερή κυβέρνηση, αυτοδύναμη και μονοκομματική. Οι πολυσυλλεκτικές κυβερνήσεις – πολύ συχνές έξω – βολεύουν μόνο τους... έξω! Ασταθές πολιτικό σκηνικό σημαίνει γι’ αυτούς περισσότερη επιβολή ελέγχου.
Θεωρώ ότι υπάρχει σαφές έλλειμμα πολιτικής παιδείας στη χώρα μας. Διαφορετικά, ο πολίτης δε θα χρειαζόταν να «εκτονωθεί» στις κάλπες. Θα μπορούσε να εκφράσει τη διαμαρτυρία και τις αντιλήψεις του εντός των κομματικών συνδυασμών, μέσω κοινωνικών φορέων (όχι μόνο πολιτικών αλλά και άλλων, πχ περιβαλλοντικών), μέσω φορέων ενημέρωσης (προφανώς όχι των ήδη υφιστάμενων που, συνήθως, απαρτίζονται από συγκεκριμένες κλίκες που υπηρετούν συγκεκριμένα συμφέρονται) κ.ο.κ. Αντ’ αυτού, ο Έλληνας αισθάνεται αποξενωμένος, ανίκανος να ακουστεί. Γι’ αυτό και θεωρεί πως οφείλει να εκφραστεί δια της κάλπης. Δια της κάλπης, όμως εκφράζουμε τη θέλησή μας σε συγκεκριμένες πολιτικές και στο πώς αυτές θα κατορθώσουν να υλοποιηθούν μέσω της εξουσίας. Για τρόπους και προγράμματα εξουσίας, λοιπόν ψηφίζουμε. Όχι για να... διαμαρτυρηθούμε.
Ένας ακόμη προβληματισμός που έχω σχετικά με τον οργασμό που το τελευταίο χρονικό διάστημα παρατηρούμε, είναι κατά πως η ίδρυση ενός πολιτικού φορέα – ομίλου – κόμματος, έχει να κάνει τόσο με την ανάγκη που έχουν διάφοροι να κερδίζουν εφήμερη δόξα και προβολή, όσο διότι πραγματικά θεωρούν ότι μπορούν να εκφράσουν με ειλικρίνεια τις αγωνίες και τις διεκδικήσεις αν προτιμάτε, μιας κοινωνίας που στενάζει υπό το βάρος της πρωτόγνωρης οικονομικής κρίσης που βιώνει. Θεωρώ, ότι η αλήθεια, βρίσκεται κάπου στη μέση. Στην πραγματικότητα, οι Έλληνες πολιτικοί και πολιτευόμενοι, διακατέχονται από το σύνδρομο του αβάσταχτου μονολόγου. Δεν έχουν μάθει να διεκδικούν και ν’ αγωνίζονται εντός του πλαισίου συντεταγμένων συλλογικοτήτων αλλά, έχουν μάθει να μιλάνε μόνο… Να μιλάνε και να μιλάνε και να μιλάνε, χωρίς ποτέ ν’ ακούνε. Θέλουν να είναι το επίκεντρο της προσοχής των άλλων, με μοναδική τους επιδίωξη ένα εφήμερο «εύγε μεγάλε»! Επειδή όμως η πολιτική κατά την άποψή μου είναι πεδίο προσφοράς και όχι διαγωνισμός τύπου… «Ελλάδα έχεις ταλέντο», όσοι έχουν μπει σε μια τέτοια διαδικασία, θα ήταν καλύτερο να κάνουν την αυτοκριτική τους πρώτα και, αν στο ζύγι, η διάθεση, η πραγματική διάθεση για προσφορά στον δοκιμαζόμενο πολίτη, επικρατήσει άλλων κινήτρων τότε, καλώς να πράξουν ότι σκοπεύουν να πράξουν.
Συμπληρωματικά στα παραπάνω, θέλω να πω και κάτι ακόμα… Αλήθεια, νέα κόμματα, έχει ανάγκη ο τόπος; Πιστεύω πως ναι. Νέα κόμματα όμως, με σκελετούς που ξεπηδάνε απ’ τις ντουλάπες, έχει ανάγκη ο τόπος; Όχι φυσικά… Λυπάμαι που το λέω αλλά, ότι… καινούριο δημιουργείται τελευταία, μυρίζει ναφθαλίνη.
 Η πολιτική, για να χρησιμοποιήσω μια προσφιλή έκφραση, δεν έχει ανάγκη από «τσάμπα μάγκες» που διαμαρτύρονται για να... διαμαρτυρηθούν. Έχει ανάγκη από στιβαρό πολιτικό λόγο που θα αναδείξει συγκεκριμένα άτομα με επίσης συγκεκριμένο πρόγραμμα, εφαρμόσιμο και πρακτικό, όταν θα ανέλθουν στην εξουσία. Ας το έχουμε στο νου μας αυτό, όταν κληθούμε να ψηφίσουμε..

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου