Πολιτικός πολιτισμός, ώρα μηδέν…

Υπάρχουν μερικά κλισέ, μερικές ξύλινες ατάκες σε περιγραφές αθλητικών αγώνων, που ο δημοσιογράφος που τους περιγράφει, δεν μπορεί να αντισταθεί και να τις αποφύγει, όσο σκληρά κι αν προσπαθήσει. Μια τέτοια ατάκα, είναι εκείνη που λέει ότι, με την κόσμια μεταξύ τους συμπεριφορά οι αθλητές δεν πυροδοτούν την ένταση στις κερκίδες.

Με αφορμή λοιπόν την περιβόητη πλέον σκηνή που από χθες παίζει σε μόνιμη βάση στους τηλεοπτικούς μας δέκτες, καθώς και στους δέκτες όλης της υφηλίου χωρίς υπερβολή, αναφέρομαι στην ζουγκλοειδή συμπεριφορά που επέδειξαν εκπρόσωποι του έθνους, εκλεγμένοι κατά τις τελευταίες βουλευτικές εκλογές, δυστυχώς, αν μιλάγαμε για έναν ποδοσφαιρικό αγώνα, οι αθλητές, όχι μόνο δεν επέδειξαν ψυχραιμία και κόσμια αγωνιστική συμπεριφορά, αντίθετα μάλιστα, έκαναν ότι περνούσε απ’ το χέρι τους για να προκαλέσουν ένταση με απρόβλεπτες συνέπειες, για τους εμβρόντητους θεατές που παρακολουθούσαν τον αγώνα από τις κερκίδες.

Πρώτα απ’ όλα, αυτονόητο είναι για κάθε υγιή και όχι νοσηρό εγκέφαλο, συμπεριφορές σαν κι αυτή του Η. Κασιδιάρη, να καταδικάζονται. Τέτοιες συμπεριφορές δεν τιμούν και δεν αρμόζουν, σε ανθρώπους που φέρουν στους ώμους τους βαρύ φορτίο, το φορτίο δηλαδή του εκπροσώπου του έθνους, του ελληνικού έθνους, που γέννησε και έδωσε στον κόσμο το πολύτιμο αγαθό, το αρτιότερο των πολιτευμάτων, εκείνο της δημοκρατίας.

Μέχρι πριν λίγο καιρό, τέτοιες σκηνές ως τηλεθεατές, είχαμε την… τύχη να τις παρακολουθούμε να διαδραματίζονται σε χώρες με άλλη πολιτική κουλτούρα, όπως για παράδειγμα η Ταϊβάν και η Ινδία. Δυστυχώς όμως, στην Ελλάδα του σήμερα, αργά η γρήγορα, έχω την εντύπωση ότι με την έκρυθμη κατάσταση που επικρατεί στην κοινωνία, μια τέτοια σκηνή κατά την άποψή μου, δεν θ’ αργούσε να συμβεί.

Γιατί δεν θ’ αργούσε; Διότι πολύ απλά, η ένταση που όλη αυτή η κατάσταση που βιώνουμε τα τελευταία τρία χρόνια, δεν θα μπορούσε ν’ αφήσει ανεπηρέαστους ανθρώπους, που νιώθουν στο πετσί τους, όλη αυτή την ένταση, αναφέρομαι στα πολιτικά πρόσωπα, γιατί πολιτικά πρόσωπα είναι εκείνα που κατά κύριο λόγο μας οδήγησαν στα σημερινά μας αδιέξοδα. Άδικο θα μου πείτε για τους περισσότερους πολιτικούς να τσουβαλιάζονται και να φορτώνονται στις πλάτες τους αμαρτίες άλλων, τι να κάνουμε όμως, όταν ο άλλος πεινάει, του είναι εντελώς αδιάφορο, ποιος φταίει η όχι. Για τους εξαντλημένους απ’ όλη αυτή την κατάσταση πολίτες, είναι όλοι τους το ίδιο. Όμως, αυτό δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση, ότι πρέπει να συμπεριφέρονται έτσι. Κάθε άλλο. Δεν πρέπει άλλωστε να παραβλέψουμε το γεγονός ότι βρίσκονται στη θέση αυτή, από επιλογή τους. Κανείς δεν τους εξανάγκασε και κυρίως, κανείς δεν τους έβαλε το μαχαίρι στο λαιμό διατάζοντάς τους ν’ ασχοληθούν με την πολιτική. Κατά συνέπεια, οφείλουν να δείχνουν αλλά και να είναι ψύχραιμοι, κάτι που είναι επιτακτική ανάγκη για τις δύσκολες ώρες που ζούμε ως κοινωνία.

Διάβασα και άκουσα πολλά από χθες για αυτό το θέμα. Εκείνο όμως που συγκράτησα και το θέτω ως προβληματισμό και σ’ εσάς, είναι για το κατά πόσον  τελικά ισοδύναμες είναι τόσο η σωματική με την πολιτική βία.

Αυτό το ερώτημα, έχει πολλαπλές αναγνώσεις και ερμηνείες. Αν για παράδειγμα θεωρήσουμε ως δεδομένο ότι συμπεριφορές σαν αυτή του Κασιδιάρη θα πάρουν τον δρόμο που τους αρμόζει, τον δρόμο δηλαδή της δικαιοσύνης και του νόμου, αλήθεια, συμπεριφορές που προκαλούνται με πολιτικές αποφάσεις όπως για παράδειγμα το κλείσιμο των λιμανιών με απρόβλεπτες συνέπειες για τον μοναδικό αιμοδότη της ψυχοραγούσας ελληνικής οικονομίας, η ακόμα – ακόμα η άνευ λόγου και αιτία καταστροφή του κέντρου της Αθήνας, από ποιόν και κυρίως πότε θα καταδικάζονται στην πράξη όμως και όχι στα λόγια; Συμπεριφορές ας πούμε όπως αυτές που έχουν να κάνουν με την καταδυνάστευση των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων από μειοψηφίες που έχουν συγκεκριμένη πολιτική προέλευση και δεν επιτρέπουν σ’ ένα ύψιστο αγαθό όπως εκείνο της παιδείας να επιτελέσει την αποστολή του, αλήθεια, θα βρεθεί ποτέ καμία κυρία εισαγγελέας Ράϊκου να τις στείλει στην δικαιοσύνη για να πάψουν να συμβαίνουν; Συμπεριφορές όπως εκείνες των πολιτικών προσώπων που κυνικά ομολογούν πως υπεξαίρεσαν δημόσιο χρήμα για προσωπική τους χρήση και κανείς δεν συγκινήθηκε, αλήθεια, θ’ ακολουθήσουν κάποια στιγμή τον δρόμο που τους πρέπει;

Όπως λοιπόν εύκολα γίνεται αντιληπτό με βάση τα παραπάνω, οφείλουμε πλέον, αφού απομονώσουμε με το μοναδικό όπλο που έχουμε στα χέρια μας την ψήφο, συμπεριφορές που μας προδιαθέτουν για την εξέλιξη που θα παρουσιάσουν, να τις καταδικάσουμε. Αφού γίνει αυτό, με σύνεση και ψυχραιμία, να εργαστούμε με καθαρό μυαλό και κυρίως με αίσθημα ευθύνης απέναντι στους πολίτες και των στιγμών ιστορικής σημασίας που ζούμε, για να καταφέρουμε κάποια στιγμή να ξεκολλήσουμε το κάρο από την λάσπη που έχει πέσει και δύσκολα σηκώνεται. Ο διχασμός αυτές τις ώρες, δεν εξυπηρετεί κανέναν…


3 σχόλια:

  1. αν μπορεις αγαπητε κυριε σχολιασε μας την δηλωση του πρωη βουλευτη,νομαρχη στελεχους τις ΝΔ οτι Χρυση Αυγη και ΝΔ ειναι αδερφα κομματα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αγαπητέ ανώνυμε θα το κάνω, όταν εσύ επώνυμα μου σχολιάσεις αυτό:

    http://www.youtube.com/watch?v=tLdUsANz1W4

    Ευχαριστώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Εγω φιλε μου ειμαι ο ανωνυμος περιηγητης διαφορων ιστοσελιδων οπως και χιλιαδες Ελληνες,δεν εχω δικη μου ιστοσελιδα,επιλεγω το ανωνυμος,αλλωστε τι σημασια εχει αν γραψω ενα ονομα.Δεν συμφωνο με αυτα που λεει ο Αμυρας αλλα δεν τα αποριπτω εντελως,εχει παρασυρθει απο το αγωνιστικο του πνευμα και απο την σαπιλα που βλεπει παντου και υπερβαλει λιγακι.Ελπιζω στις 18 του μηνα να εχουμε μια δικαιη και φιλολαικη κυβερνηση γιατι αν συνεχισουμε με κυβερνηση Τσολακογλου τοτε πρεπει να κανουμε οτι εκαναν και οι προγονοι μας το 1941,να παλεψουμε για λευτερια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή