ΧΩΡΙΣ ΤΣΙΠ(Ρ)Α!!!


Ομολογουμένως, η περίοδος αυτή για τον τόπο μας, με κύρια συστατικά την πλήρη ακυβερνησία, τις δύο εκλογικές αναμετρήσεις και τις παρατεταμένες προεκλογικές περιόδους που τις συνοδεύουν, εν μέσω μάλιστα ίσως, της κρισιμότερης για την επιβίωση μας ως έθνους πρώτιστα σε οικονομικές συντεταγμένες και δευτερευόντως κρίσιμη για την κοινωνική μας συνοχή περίοδος, συνθέτουν ένα εκρηκτικό μείγμα, που ανά πάσα στιγμή, είναι έτοιμο να φουσκώσει, με απρόβλεπτες συνέπειες για το τι θα επακολουθήσει μετά την έκρηξή του.

Μέσα λοιπόν σε αυτό το σκηνικό, σε λίγες ημέρες, οι εκλογές που θα διεξαχθούν, είτε θα αποτελέσουν το οξυγόνο που θα παρατείνει την ζωή οδηγώντας τον ασθενή που λέγεται Ελλάδα στην πλήρη ίαση του κάποια στιγμή, είτε πολύ πιθανό, ν’ αποτελέσουν την αρχή του τέλους για τον γίγαντα που στηρίζεται σε πήλινα πόδια, την σύγχρονη Ελλάδα, που έμεινε σύγχρονη στα συρτάρια των ψευτοσοσιαλιστών με τα ζιβάγκο που την οραματίστηκαν.

Έχουν ειπωθεί κι έχουν γραφτεί τόσα πολλά αυτή την περίοδο, που το να τα αναπαράγω, δεν πιστεύω ότι έχει να προσφέρει κάτι στον δημόσιο διάλογο που βρίσκεται σε εξέλιξη. Όμως, υπάρχει μια λεπτομέρεια που εμένα προσωπικά απ’ όλα όσα έχω διαβάσει με ξενίζει και, θα ήθελα να την φωτίσω λίγο, διότι την θεωρώ σημαντική καθώς προπαγανδίζεται έντονα από κύκλους που γενικά κι αφηρημένα έχουμε μάθει να τους αποκαλούμε διαμορφωτές κοινής γνώμης, opinion maker όπως έχει καθιερωθεί διεθνώς.

Η λεπτομέρεια αυτή, έχει να κάνει με την ταύτιση ενός από τους διεκδικητές της εξουσίας, του Αλέξη Τσίπρα, με τον Ανδρέα Παπανδρέου…

Είναι γεγονός, πως πολύ εύκολα κανείς, θα μπορούσε να καταφύγει σε μια τέτοια σύγκριση, για πολλούς λόγους, που ακροθιγώς επί του παρόντος θα αναφέρω.

Πρώτος λόγος, είναι η ηλικία των δύο ανδρών. Λόγος χωρίς βέβαια βάση για έναν διάλογο βασισμένο στη σοβαρότητα. Είναι γεγονός, ότι σε νεαρή ηλικία, τόσο ο Α. Τσίπρας όσο και ο Α. Παπανδρέου, επιχειρούν να δημιουργήσουν ο καθένας στην εποχή του ένα κίνημα. Ο ένας, τα κατάφερε… Ο άλλος, ο χρόνος θα δείξει.

Δεύτερος λόγος, είναι η ρητορική που χρησιμοποιούν, προκειμένου να ανέλθουν στην εξουσία, με όποιο κόστος. Το 1981, ο Παπανδρέου κέρδισε τις εκλογές, βασιζόμενος στο σύνθημα « έξω η Ελλάδα απ’ το ΝΑΤΟ». Κερδίζοντας εκείνες λοιπόν τις εκλογές με το σύνθημα αυτό, αφού ανέλαβε την εξουσία, όχι μόνο το απέσυρε, έγινε όπως η ιστορία μας απέδειξε και υπέρμαχος της παραμονής της χώρας μας εντός των διεθνών οργανισμών, με αποτέλεσμα το σύνθημα αυτό, απλά να παραμείνει ένα σύνθημα και τίποτα παραπάνω. Απ’ την άλλη μεριά σήμερα ο Τσίπρας, βασίζει την προεκλογική του ρητορική στο σύνθημα «έξω η χώρα απ’ το μνημόνιο». Γνωρίζοντας όμως πολύ καλά πως αν γίνει κάτι τέτοιο, όχι απλά δεν θα προλάβει να κυβερνήσει αλλά πολύ σύντομα θα ψάχνει μέσο διαφυγής από τη χώρα, δειλά – δειλά, προσπαθεί να το κρύψει με όποιον τρόπο μπορεί, γιατί ούτως η άλλως, επειδή και νέος είναι και φιλόδοξος δείχνει, θ’ αναγκαστεί σε περίπτωση που αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας να το κάνει, θυμίζοντας πολύ έντονα κάτι από Παπανδρέου.

Ένας τρίτος λόγος για τον οποίο πολλοί ταυτίζουν τους δύο άντρες, είναι ο λαϊκισμός που επιδεικνύουν, σε όλες τις αναφορές που κάνουν για τον τρόπο με τον οποίο σκέφτονται να κυβερνήσουν, σε συνέχεια των παραπάνω. Έχουν μείνει στην ιστορία διάφορες αναφορές του Ανδρέα, όπως για παράδειγμα το περίφημο «Τσοβόλα δώστα όλα» ή το «η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες». Απ’ την άλλη μεριά, ο Αλέξης, μιμούμενος προφανώς το ίνδαλμά του, τάζει λαγούς με πετραχήλια και κάνει λόγο για μισθούς 1300 ευρώ, για αναδιανομή του πλούτου, για παλάτια στην άμμο, χωρίς να μας αποσαφηνίσει τον τρόπο που αυτά θα γίνουν εφικτά. Είναι χαρακτηριστικό δε, ότι στο αναθεωρημένο πρόγραμμα του κόμματος του για την οικονομία για παράδειγμα, δεν υπάρχει καταγεγραμμένο ούτε ένα νούμερο, ούτε ένας οικονομικός δείκτης! Δεν ξέρω αλλά εμένα κάτι τέτοιο, ζωγραφίζει ένα τεράστιο ερωτηματικό στο μυαλό μου. Άσε που ξυπνά μνήμες του πρόσφατου παρελθόντος με τον απόγονο της δυναστείας των Παπανδρέου, τον Γιώργο η ΓΑΠ κατά το λαϊκότερο με το περίφημο «λεφτά υπάρχουν».

Το περίεργο βέβαια στην όλη υπόθεση είναι ότι κανείς, με πρώτο και καλύτερο τον ίδιο τον κ. Τσίπρα, δεν προσπαθεί να βγάλει από πάνω του την ταύτιση αυτή. Κάθε άλλο μάλιστα… Οι δημόσιες παρεμβάσεις του δείχνουν ότι έχει μπει για τα καλά στο πετσί του ρόλου του Ανδρέα Παπανδρέου!

Με βάση λοιπόν τα παραπάνω, έχω κάποια ερωτήματα στον συμπαθή κατά τα’ άλλα νεαρό πολιτικό :

Αλήθεια, αν υποτεθεί ότι δέχεται τον ρόλο του νέου Ανδρέα, είναι περήφανος που τον παίζει; Οραματίζεται δηλαδή μια νέα αφαίμαξη για παράδειγμα της ελληνικής περιφέρειας όπως μέσα σε λίγα χρόνια ο Ανδρέας κατάφερε; Οραματίζεται δηλαδή, αντί να επιστρέψουμε στην πρωτογενή παραγωγή που όλοι συμφωνούν πως είναι το φάρμακο για την σωτηρία της πατρίδας μας, να ρημάξει και ότι έχει απομείνει σ’ αυτήν; Ονειρεύεται επίσης μια νέα στρατιά αργόσχολων δημόσιων υπαλλήλων, την στιγμή που όλοι θεωρούν πως η μείωση του τέρατος που ο Ανδρέας δημιούργησε, είναι ο κύριος λόγος της σημερινής μας κατάντιας. Ο Αλέξης Τσίπρας, ονειρεύεται για την πατρίδα του να συνεχίσει να ζει με δανεικά που πλέον δεν υπάρχουν, μοντέλο που εισήγαγε στην ελληνική κουλτούρα ο Ανδρέας;

Θα μπορούσα να ρωτήσω κι άλλα τον Α. Τσίπρα, όμως αν μακρηγορήσω, θα χαθεί η ουσία των όσων έχω πει διότι θα κουράσω. Απλά, αυτό που θέλω να κάνω κλείνοντας, είναι να του δώσω μια συμβουλή, καθώς κι εγώ, άνθρωπος της γενιάς του είμαι…

Αγαπητέ Αλέξη, καλά θα κάνεις αν θέλεις όπως λες να βοηθήσεις την διάσωση της πατρίδας, να κοιτάξεις κατάματα την πραγματικότητα και να κατέβεις απ’ το καλάμι. Οι καιροί και οι περιστάσεις, απαιτούν ψυχραιμία και σοβαρότητα. Ο τόπος δεν έχει ανάγκη έναν νέο Παπανδρέου. Έχει ανάγκη από ανθρώπους που με πίστη και αφοσίωση στην πατρίδα θα εργαστούν σκληρά, ακριβώς για να βγούμε από το τέλμα που με τις πολιτικές που το ίνδαλμά σου εφάρμοσε, μας έφεραν ως εδώ. Αυτό, θα το καταφέρουμε μόνο εντός συμμαχιών με άλλους και όχι απομονωμένοι. Δεν είμαστε μόνοι σ’ αυτή τη γη και οι καιροί είναι πονηροί φίλε.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου