Άντε γειά αγαπούλες!


Με μεγάλη χαρά διαβάζω από το ξημέρωμα, τις αντιδράσεις των ευρωπαίων ταγών της εποχής μας και αναφέρομαι κυρίως στους... αγαπημένους μας Γερμανούς πολιτικούς κατά κύριο λόγο.
Δεν το κάνω από μαζωχισμό. Άλλωστε, όπου και να ψάξω, όλοι με αυτούς ασχολούνται.
Γιατί; Γιατί επιτέλους, τσαλακώθηκε λίγο το προφίλ τους η, για να το πω λίγο πιο λαϊκά, έφαγαν τα μούτρα τους, επιτέλους!
Τρία χρόνια τώρα, τους έχουμε κάνει αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Δεν το επιλέξαμε, το επέλεξε η συμμορία του περιπλανόμενου διανοητή με το κανό και οι κηπουροί του.
Βόλφγκανγκ, Αγγέλα και οι άλλοι αγαπημένοι απόγονοι του Χίτλερ λοιπόν, από χθες το βράδυ έχουν χάσει τον ύπνο τους.
Μας παράτησαν εμάς στην ησυχία μας αφού φυσικά εδραίωσαν την κυριαρχία τους και μας μετέτρεψαν σε αποικία και, είπαν να περάσουν την επόμενη χάντρα στο κομπολογάκι τους, που ακούει στο όνομα Κύπρος.
Πολύτιμο πετράδι, χωρίς δεύτερη σκέψη το νησί της Αφροδίτης για πολλούς λόγους, τόσο γεωπολιτικούς, όσο και γεωστρατηγικούς. Το πολύτιμο όμως αυτό πετράδι, κρύβει στα σωθικά του μυστικά και δώρα απαραίτητα για την επιβίωση μιας ολόκληρης ηπείρου. Φυσικό αέριο και υδρογονάνθρακες που λένε και οι μορφωμένοι. Σιγά μην τα' άφηναν αυτά συνδυαστικά λοιπόν και σε τρίτα – ξένα χέρια οι άνθρωποι που στις φλέβες τους κυλά το αίμα του αρπαχτικού. Δεν θα επεκταθώ στο ζήτημα αυτό, δεν χανόμαστε...
Ήρθε λοιπόν η μικρή Κύπρος, να ορθώσει ανάστημα και να πει ένα ΌΧΙ, όμοιο σε δύναμη μ' εκείνο του Μεταξά το 1940 στον Μουσολίνι. Υπερβολική η ταύτιση θα πείτε, δεδομένων όμως των περιστάσεων, της εποχής και της κατάστασης που διαμορφώνεται στην Ευρώπη, θεωρώ ότι δεν είναι καθόλου υπερβολικό και πιστεύω πως είναι εξίσου ηχηρό.
Η Ελλάδα τότε, πλήρωσε το δικό της ΌΧΙ, μπαίνοντας σ' έναν πόλεμο που άνοιξε στο σώμα της τεράστιες πληγές. Το Κυπριακό ΌΧΙ, έδωσε την δυνατότητα στους αδύναμους, ισάξιους κατ' άλλα εταίρους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, να αντιληφθούν την δύναμή τους. Πολύ φοβάμαι όμως πως τα αρπαχτικά, δεν έχουν πει την τελευταία τους κουβέντα...
Εύχομαι, οι συνέπειες για το νησί να μην είναι δυσάρεστες όπως της Ελλάδας το 1940, διότι σίγουρα, μια πληγωμένη κόμπρα, είναι δέκα φορές πιο επικίνδυνη από όταν είναι υγειής.
Μέχρι τότε όμως, τίποτα δεν μας εμποδίζει να αναφωνήσουμε σε όλους αυτούς που επιβουλεύονται τον ελληνισμό, ένα μεγαλοπρεπέστατο άντε γειά και, δεν σας χάλασε αγαπούλες!



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου