Ιδανικοί αυτόχειρες

  
Την τελευταία βδομάδα ζήσαμε το απόλυτο θέατρο του παραλόγου. Ιονέσκο και Πιραντέλο μαζί, δεν θα είχαν καταφέρει με απόλυτη επιτυχία να γράψουν ένα αντίστοιχο
σενάριο. Το πολιτικό σκηνικό του τόπου θα μπορούσε να περιγραφεί με τον τίτλο « ιδανικοί αυτόχειρες».

Στον ένα χρόνο, μαύρα γενέθλια, της πρωτοφανούς για τα ελληνικά δεδομένα τρικομματικής κυβέρνησης συνεργασίας, ντάλα καλοκαίρι, μύγα τσε-τσε τσίμπησε τους
εταίρους και βάλθηκαν να μας αποδείξουν πως μπορείς εύκολα να χύσεις μια καρδάρα που γεμίζεις σιγά – σιγά, με πολύ κόπο, σταγόνα τη σταγόνα, με γάλα, από
μια αγελάδα που είναι έτοιμη να παραδώσει πνεύμα.

Χρειάστηκαν τρεις συναντήσεις, δεκαπέντε εργατοώρες και πολύ παρασκήνιο για να φτάσουμε στο σημείο να πάρουμε ανάσα. Λες και δεν μας φτάνει ο καιρός που
βαράει σαραντάρια… Δεν θα’ θελα να ρίξω αναθέματα και να κάνω βαθυστόχαστες αναλύσεις πάνω στο θέμα. Όλοι άλλωστε, έχουμε νου και κρίση. Ο καθένας έβγαλε
τα συμπεράσματά του.

Τι συνέβη ξαφνικά κι όλο αυτό το μπάχαλο; Αφορμή ήταν η ΕΡΤ και το βίαιο κλείσιμο της. Αιτία αλήθεια ποια; Κανείς φαντάζομαι δεν μπορεί να ξέρει...

Σίγουρα το να πετάς στο δρόμο τρεις χιλιάδες ανθρώπους, δεν είναι μικρό πράγμα. Καθημερινά όμως, εκατοντάδες άνθρωποι χάνουν τις δουλειές τους και καμιά
ευαίσθητη πολιτική συνιστώσα δεν πήρε τους δρόμους και δεν προκάλεσε μια αναστάτωση, έστω για τους τύπους. Ο συμβολισμός που ακολουθεί τη δημόσια ραδιοτηλεόραση
είναι ασφαλώς τεράστιος και καλή βάση για να ξεσηκώσει αντιδράσεις, όπως και το… μαύρο χρώμα στις οθόνες. Η αλήθεια είναι επίσης, πως δεν μπορώ να διανοηθώ
ότι κάποιος οραματίζεται μια κοινωνία χωρίς ελεύθερη, ακομμάτιστη και κυρίως ανεξάρτητη, δημόσια ραδιοτηλεόραση. Δεν είμαι ειδικός στο θέμα, θεωρώ όμως
ότι αυτό είναι εφικτό. Το πώς θα γίνει, ειδικοί υπάρχουν και πρέπει να βρουν λύση. Είναι ζήτημα δημοκρατίας.

Εμφανές όμως είναι επίσης ύστερα από όλο αυτό το πανηγύρι, πως ο καβγάς, έγινε για το πάπλωμα και για την ταμπακέρα δεν ακούστηκε ούτε ψίθυρος…

Τα δραματικά αυτά γεγονότα έφεραν στο προσκήνιο παθογένειες και νοοτροπίες που δυστυχώς εγκλωβίζουν την ελληνική κοινωνία και δεν την αφήνουν να εξελιχθεί,
με τα τραγικά αποτελέσματα που αυτό συνεπάγεται για τους απλούς πολίτες αυτού του τόπου.

Ο βασικός χαμένος από όλη αυτή την ιστορία, πέρα όλων μας, της αγοράς που νέκρωσε αναμένοντας της εξελίξεις, του τουρισμού που προσδοκούμε να μας δώσει
ανάσα και των εκατομμύρια ανέργων που περιμένουν την περιβόητη ανάπτυξη, είναι ένας πολιτικός, που κατά γενική ομολογία είχε καταφέρει να κερδίσει συμπάθειες
δεξιά κι αριστερά. Οι πολίτες, οι αγορά, οι επενδυτές και οι άνεργοι, είδαν τα πάντα να νεκρώνουν και τον εφιάλτη να επιστρέφει πάνω που μια αχτίδα φωτός
κι ελπίδας διαφαινόταν να διαγράφεται αχνά στον ορίζοντα. Ο Φώτης Κουβέλης, με τα ήξεις – αφίξεις, γκρέμισε σε μια νύχτα το προφίλ που με τόσο κόπο κατάφερε
να χτίσει. Απέδειξε περίτρανα, πως τα μεταξωτά βρακιά, θέλουν κι επιδέξιους κώλους που λέει κι ο λαός. Κοντολογίς, είναι πολύ δύσκολο πράγμα να θες να
κυβερνήσεις, εγκλωβισμένος σε αριστερές ιδεοληψίες και μικροκομματικές αγκυλώσεις σε μια σύγχρονη κοινωνία. Κι αφού δεν μπόρεσε να σταθεί ούτε κι ο Κουβέλης,
με αυτό το προφίλ, πολύ φοβάμαι πως η εναλλακτική αριστερίζουσα λύση, φαντάζει σωστός εφιάλτης…

Και καλά, ο Φώτης Κουβέλης έβαλε τα χέρια του κι έβγαλε τα μάτια του μόνος του. Τον χρόνο που χάθηκε όμως εξαιτίας του πως αλήθεια θα τον αναπληρώσουμε;
Το ερώτημα αυτό με απασχολεί πολύ έντονα και δυστυχώς μου ακούγεται εφιαλτικό.

Τέλος, μια φράση που ακούστηκε από τα χείλη του Υπουργού Κων. Αρβανιτόπουλου έχει για μένα ιδιαίτερη αξία και την παραθέτω συνυπογράφοντας την: «όσοι τέτοιες

κρίσιμες για τον τόπο στιγμές προκαλούν αστάθεια πρέπει να καταδικάζονται»…