Ρακετοφόρος


Και τώρα ακολουθεί κάτι που όλοι περιμένατε από έμενα… Μια βαρύγδουπη πολιτική ανάλυση. Τόσα θέματα είναι άλλωστε ανοιχτά και πρέπει να τα σχολιάσει η αιχμηρή μου πένα.

Λοιπόν, έχουμε και λέμε… Πολυνομοσχέδιο, απολύσεις στο δημόσιο, η εκτόξευση του ελληνικού τουριστικού προϊόντος, η μετατροπή της Βουλής σε ζωολογικό κήπο από χρυσαυγίτες και συριζαίους κατά κύριο λόγο, επίσκεψη της αυτού μεγαλειότητας Αδόλφου Σόϊμπλε, καθώς επίσης και η αύξηση των κρουσμάτων ντόπινγκ σε αθλητές της Τζαμάικας και των ΗΠΑ. Υπάρχει ακόμα και το θέμα των κουνουπιών με τον ιό του δυτικού Νείλου, αλλά αυτό θα το σχολιάσει η Παπαχρήστου οπότε η δική μου γνώμη περισσεύει νομίζω…

Τι προτιμάτε; Πάμε να πούμε δυο κουβέντες για Σόιμπλε; Τι να πούμε όμως; Απ’ το πρωί έχει πει τα πάντα όποιος ξέρει γραφή, ανάγνωση και ομιλία! Συμφωνώ με όλους! Τρελός είμαι να διαφωνήσω; Το ότι μέσα στα όσα λέει ο Αδόλφος, τα περισσότερα είναι και σωστά, μικρή σημασία έχει γι’ αυτό και δεν επιχειρηματολογώ πάνω στο θέμα. Δεν παλάβωσα δυστυχώς ακόμα για να διαφωνήσω; Να βρω τον μπελά μου καλοκαιριάτικα; Άστο καλύτερα…
Καλοκαιριάτικα είπα; Ναι! Μού’ ρθε θέμα… Γιάννη, στον Στουρνάρα μιλάω… Ρε συ, έχω ιδέα… Σου έχω έναν φόρο, όλα τα λεφτά λουλούδια φίλε. Τον συνέλαβα μόλις τώρα, στη ζωή του Αλέξη σου τα’ ορκίζομαι! Μόνος μου τον σκέφτηκα τρώγοντας
ένα ντόνατς! Τι θα ‘λεγες για τον ρακετοφόρο; …
Μη με κοιτάς εμένα έτσι… Μιλάω σοβαρά. Αντί να βάζεις συνέχεια φόρους για οτιδήποτε σού ‘ρχεται στο μυαλό, που δεν αποδίδει έτσι κι αλλιώς διότι κανείς δεν έχει να πληρώσει, ο ρακετοφόρος είναι μια σίγουρη επένδυση… Αποδίδει άμεσα και μέσα σ’ ένα μήνα θα κλείσεις όποια τρύπα απ’ όλες γουστάρεις αδερφέ!
… Κι επειδή είμαστε και ψιλοκότες ως λαός, θα πρότεινα να τον κρατήσεις μυστικό… Μην τον ανακοινώσεις. Αμόλησε τα κοπρόσκυλα σου, με την υπουργική τζίφρα υπό μάλης κι άρχισε να μαζεύεις μετρητό.
Άσε τον Λάκη Γαβαλά ήσυχο. Ότι είχε να δώσει, το έδωσε ο έρμος. Τα μόνα που του έχουν μείνει είναι δυο παλιά σώβρακα της αδερφής του!
Ναι σωστά… Τι είναι ο ρακετοφόρος… Λοιπόν, άκου. Επειδή σε βλέπω λίγο ασπρουλιάρη, με τόσα μπλεξίματα θα έχεις να πας παραλία κάτι αιώνες… Κι επειδή εγώ πέρυσι πήγα με τον φίλο μου τον Μήτσο στο εξωτικό Λούρο μπητς, ακόμα κι εκεί υπάρχει πρόβλημα σου λέω… Πρέπει να το λύσεις άμεσα.
Κάθεσαι που λες ωραίος στην ξαπλώστρα σου, δεν είναι τσάμπα, καθότι πριν ακουμπήσεις τον κώλο σου κάτω έρχεται μια καλλίπυγος νεαρά και περιμένει παραγγελία, δίνεις την παραγγελία για την φραπεδιά σου, ανοίγεις και τον Καζαντζάκη σου που τον κουβάλησες για να το παίξεις κουλτούρα και λες ότι η ζωή είναι ωραία τελικά… Θάλασσα, γκόμενες να λιάζονται τριγύρω μέσα στα λάδια, κυματάκια και ελαφρύ αεράκι, παχύς ίσκιος και διάβασμα μέχρι ν’ ανάψεις για να πας να βουτήξεις…
Αμ δε! Στα πέντε πρώτα λεπτά, κάπου ανάμεσα στις γραμμές του Καζαντζάκη και των μουλωχτών ματιών στην γκόμενα της μπροστά ξαπλώστρας που συνοδεύεται φυσικά από έναν κάγκουρα που παίζει με το κινητό του πάκμαν, κάτι αντιλαμβάνεσαι ότι δεν πάει καλά… Κάτι έχει αρχίσει και σου την δίνει… Κάτι απροσδιόριστο…
Ο κάγκουρας που συνοδεύει την γκόμενα; Μπα όχι. Δεν είναι αυτό. Η χοντρή από δίπλα που ταΐζει παγωτό το σκυλί της; Μπααα. Ούτε κι αυτό. Ο παππούς παραδίπλα που τρώει καρπούζι με την φλούδα; Ούτε κι αυτό. Η ένταση της μουσικής απ’ το παρακείμενο μπητς μπαρ; Σίγουρα όχι… Τι είναι αυτό που σ’ ενοχλεί;
Τικ τακ, τικ τακ, τικ τακ, τικ τακ…
Επίμονο, εκνευριστικό και μονότονο. Βόμβα; Όχι. Με την στενή έννοια του όρου όχι. Με την ευρύτερη, ναι! Βόμβα για το νευρικό σου σύστημα. Γυρνάς το βλέμμα σου στην πηγή του ήχου… Δεν είναι μία. Δεν είναι δύο. Δεν είναι δέκα. Είναι πολλά τα… μπαλάκια, Μήτσο, τελικά. Δεκάδες μπαλάκια διαγράφουν μισοφέγγαρα κάτω απ’ τον καυτό ήλιο του μεσημεριού. Δεν κινούνται μόνα τους εννοείται. Κάποιοι τα χτυπάνε… Τσουπππππ… Πάρτο! Τι το μελέταγες; Πάει ο φραπές και το δί-ευρω που έδωσες γι’ αυτόν.
« Συγνώμη κύριε. Μου δίνετε το μπαλάκι μου;»
« Ναι, παρακαλώ ορίστε» λες από ευγένεια αντί να τον στείλεις στο διάολο κι αυτόν και το μπαλάκι του.
Γιάννη μου, τα νεύρα μου, τα χάπια μου. Θέσπισε τώρα τον ρακετοφόρο. Δεν αντέχω άλλο. Μ’ ενοχλεί το τικ τακ ρε παιδί μου, μου την δίνει στα νεύρα.
Τι φταίω εγώ αν ο τυπάκος που έμεινε ρέστος από γκόμενα, πήρε άλλο ένα μπακούρι κι αφού ξυρίσανε τις βρωμότριχές τους κι αλείψανε με λάδι τις σάρκες τους είπαν να το παίξουνε Φέντερερ της κακιάς ώρας μπας και βγάλουν επιτέλους γκόμενα; Εγώ θέλω την ησυχία μου. Πέρασα έναν πολύ δύσκολο χειμώνα, με εξόντωσες Γιαννάκη μου με τους ηλίθιους φόρους σου, έστω και τώρα, εξιλεώσου. Μην ξαναδώ αυτούς τους τύπους ξανά μπροστά μου, μαύρο φίδι που σ’έφαγε.
Βάλε τον ρακετοφόρο τώρα!