Θέλει δύναμη το «όχι» στην αγάπη;



Πολλές φορές, στις εσωτερικές μου αναζητήσεις και στις συσκέψεις κορυφής… με τον εαυτό μου, έχει αναδυθεί ένα ερώτημα που με βασανίζει συχνά στην καθημερινότητά μου.

«Πρέπει να λες… όχι;»
Κατά την άποψη του Γκάντι, «ένα «όχι» που βγήκε από μια βαθιά πεποίθηση, είναι πολύ καλύτερο -και πιο μεγαλειώδες- από ένα «ναι» που ειπώθηκε για να ευχαριστήσει ή, χειρότερα, για να αποφύγει φασαρίες».

Έχω την αίσθηση ότι με αυτή την άποψη θα συνταχτεί η πλειοψηφία, είτε από πίστη βαθιά στα παραπάνω αυτά λόγια, είτε διότι κάθε άλλη γνώμη θα θεωρούνταν, το λιγότερο που θα μπορούσα να πω, διαφορετική.

Η αλήθεια είναι πως δεν μπορείς να απαντήσεις σε αυτό το ερώτημα απλά και με την καρδιά ελαφριά. Αυτό διότι, υπάρχουν διάφορες καταστάσεις που ένα «όχι» για παράδειγμα, μπορεί να ζημιώσει πολλούς ανθρώπους και τέτοιες καταστάσεις απαντώνται κυρίως στην πολιτική, στο πεδίο της οποίας οι πλειοψηφία των «όχι» και των «ναι» αντίστοιχα, έχουν επίδραση σε μεγάλα τμήματα ανθρώπων. Εδώ λοιπόν, σίγουρα η διπλωματία θα πρέπει να παίζει κυρίαρχο ρόλο, όπως εύκολα γίνεται αντιληπτό από το καθένα.

Εκείνο όμως που με απασχολεί και γράφω αυτές τις γραμμές, δεν είναι τα «ναι» και τα «όχι» στην πολιτική αλλά, στον έρωτα, την φιλία, τις ανθρώπινες σχέσεις γενικότερα…

Αλήθεια, υπάρχει κάποιος ανάμεσα μας που να μην χρησιμοποίησε ένα… κατά συνθήκη ψέμα, είτε για να κερδίσει χρόνο, είτε για να μην δυσαρεστήσει τον άνθρωπό του, τον φίλο του, τον γονιό του, το παιδί του; Νομίζω πως αν υπάρχει, σίγουρα δεν βρίσκεται ανάμεσα στους ανθρώπους που συναναστρέφομαι στην καθημερινότητά μου και στην εως τώρα ζωή των 34 μου χρόνων…

Η διαφορά ανάμεσα σε έναν άνθρωπο και ένα ζώο είναι το συναίσθημα. Όλοι μας έχουμε την ανάγκη να παίρνουμε αγάπη μα, κυρίως, εκείνος που μας δίνει αυτή την αγάπη να μας την δείχνει με κάποιον τρόπο. Ναι, πολλές φορές είναι αυτονόητη και δεν χρειάζεται διαφήμιση και μεγάλα λόγια αλλά, εκτός όλων των άλλων, οι άνθρωποι έχουμε μέσα μας κι ένα σαράκι που λέγεται ανασφάλεια και, όσο καλά κι αν το θάψουμε, εκείνο με τον χρόνο, με την ρουτίνα της καθημερινότητας, με τις δυσκολίες της ζωής, κάνει αθόρυβα την εμφάνισή του και γίνεται απειλητικό. Έτσι, μία άρνηση, επιταχύνει αυτή την πορεία και το αντιλαμβανόμαστε, με αποτέλεσμα η χρήση ενός κατά συνθήκη ψέματος, με την καταφατική απάντηση σε οφθαλμοφανή για έναν τρίτο αρνητική απάντηση, κρατά ισορροπίες σε μία σχέση.

Που καταλήγουμε λοιπόν; Πιστεύω πως στον έρωτα, την φιλία και στις πολύ προσωπικές μας σχέσεις, η διπλωματία πρέπει να πάει περίπατο. Όλοι θα πρέπει να καταλάβουμε ότι υγεία είναι να ξέρεις και να καταλαβαίνεις πότε το «ΟΧΙ» σημαίνει «ΟΧΙ»  και πότε το «ΝΑΙ» είναι ένα αληθινό, από καρδιάς «ΝΑΙ».  Βέβαια, αν κάποιος μας πει «όχι», ειδικά αν έχει πολλάκις αποδείξει την αγάπη του για μας σε βάθος χρόνου και  μια φορά μας αρνηθεί, δεν σημαίνει ότι σταμάτησε να μας αγαπάει.

Το σαράκι που υποβόσκει, σίγουρα δεν οφείλεται σε εκείνον αλλά σε άλλα αίτια που είναι εντελώς άσχετα με την αληθινή αγάπη, την βαθιά, την δίχως ανταλλάγματα που όλοι αποζητάμε.

Καταλήγοντας, έχω την άποψη πως όσο κι αν είναι δύσκολο, θα πρέπει να βρούμε την δύναμη, να μάθουμε να λέμε «όχι», αρκεί να είναι αληθινό και σε καμία περίπτωση από αντίδραση η ακόμα χειρότερα από τακτική.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου