Bδέλυγμα είσαι φίλε...


Με αφορμή ένα κείμενο που κάνει τον γύρο του διαδικτύου, αποφάσισα ύστερα από πολύ καιρό να εκφράσω δημόσια την άποψή μου, για όποιον ενδιαφέρεται…

Συντάκτης του κειμένου αυτού, το οποίο με προβλημάτισε και παράλληλα με εξόργισε, είναι ο συγγραφέας Δ. Δημητριάδης. Ο τίτλος του κειμένου είναι «το βδέλυγμα» ( δείτε το εδώ: http://www.lifo.gr/print/print_feature/76692 ), και αναφέρεται με την λέξη αυτή στον ελληνικό λαό. Επειδή οι περισσότεροι νέοι έχουμε διδαχτεί λάθος ή καθόλου καλά την τόσο όμορφη γλώσσα μας, ανάμεσά τους κι εγώ, ψάχνοντας στα διάφορα ηλεκτρονικά λεξικά την ετυμολογία της λέξης βδέλυγμα, πληροφορούμαι ότι σημαίνει: αυτό που προκαλεί αποστροφή και αηδία!
Ο κύριος αυτός, λοιπόν, κι ας με συγχωρέσει που δεν γνωρίζω τι πρεσβεύει και τι έχει κάνει στην ζωή του, λίγο ή πολύ, μας αποκαλεί όλους εμάς βδελύγματα, δηλαδή αποκρουστικά πλάσματα που του προκαλούν αηδία.
Διαβάζοντας το κείμενο του, δεν σας κρύβω ότι προβληματίστηκα αρκετά με τις διαπιστώσεις που κάνει. Διαπιστώσεις που εκπορεύονται από τα δεινά που περνά σήμερα η πατρίδα μας, εξαιτίας των κακών πολιτικών και των κακών κυβερνήσεων που τα τελευταία πολλά χρόνια διαφέντευαν τις ζωές μας. Πολιτικών, οι οποίες συνεχίζονται, με πολιτικούς που, όσο περνάει ο καιρός, σου δίνουν την εντύπωση ότι είναι χειρότεροι από τους προηγούμενους και καλύτεροι από τους επόμενους! Με λίγα λόγια, δεν υπάρχει σωτηρία με τα όσα πρόσωπα αναλαμβάνουν τις τύχες του παρόντος και κυρίως του μέλλοντός μας.
Αναμφίβολα, δεν πιστεύω ότι  θα βρεθεί κάποιος να διαφωνήσει στις περισσότερες από τις διαπιστώσεις του… Όμως, είναι άλλο αυτό και άλλο να λες ότι ντρέπεσαι για την χώρα σου, ότι ντρέπεσαι για τους συμπατριώτες σου και κυρίως, ότι ντρέπεσαι που είσαι Έλληνας.
Αξιότιμε κύριε Δημητριάδη, δεν γνωρίζω την ηλικία σας. Δεν μπαίνω στον κόπο να την μάθω κιόλας διότι δεν με αφορά. Θεωρώ όμως, ότι κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να ζει εδώ, να περιμένει να ζήσει πουλώντας το πνευματικό του προϊόν όπως εσείς σε βδελύγματα, ούτε είναι υποχρεωμένος να κατέχει την ελληνική υπηκοότητα και ιθαγένεια, αν ντρέπεται γι’ αυτά. Τα σύνορα της χώρας είναι ανοιχτά και πολλές χώρες είναι αρκετά ελαστικές στο να παραχωρούν υπηκοότητα και ιθαγένεια υπό προϋποθέσεις. Κανείς δεν σας κρατάει με το ζόρι…
Απλά ,καλό θα ήταν να αναρωτηθείτε λίγο, μήπως κι εσείς, ως άνθρωπος του πνεύματος, που θέλετε να αποκαλείστε, είχατε κάποια συμβολή στην γέννηση του βδελύγματος αυτού που δημιουργήθηκε; Διότι, καλές είναι οι διαπιστώσεις και τα συμπεράσματα, αλλά μερίδιο ευθύνης σε μια καταστροφή, αναλογικά έχουμε όλοι μας, με τις όποιες πράξεις και τις όποιες τυχόν παραλείψεις μας.
Ναι, δεν θεωρώ πως τα πράγματα αγαπητέ κύριε είναι ρόδινα. Θεωρώ, αντίθετα, πως τα δύσκολα είναι ακόμα μπροστά μας. Όμως, εγώ μπορώ να κάνω κάτι που προφανώς εσείς κουραστήκατε να κάνετε. Εγώ προσωπικά, δεν θα πάψω να ονειρεύομαι και να περιμένω να έρθουν καλύτερες μέρες. Έχω το πλεονέκτημα των
νιάτων μου ίσως θα μου πείτε γι’ αυτό. Θα σας απαντήσω «ίσως» να είναι κι έτσι. Όμως, σας παρακαλώ να αποσύρεται τον χαρακτηρισμό σας διότι νιώθω ότι, όπως λέτε κι εσείς, μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά και με αδικείτε προσωπικά.
Όχι κ. Δημητριάδη, δεν είμαστε βδελύγματα. Είμαστε απλά παραπλανημένοι και έχουμε χάσει τον δρόμο μας.  Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα τον ξαναβρούμε… Παρακαλώ όμως, τόσο εσάς, όσο και όσους ασπάζονται τις μίζερες απόψεις σας, να μας αδειάσετε την γωνιά και να μας αφήσετε ήσυχους να βρούμε τον δρόμο αυτό.
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου