Πρώτο τσαντίρι… αριστερά!



Απόγνωση, απελπισία, χάος. Αυτές οι τρεις λέξεις μου έρχονται στο μυαλό παρακολουθώντας τα γεγονότα της επικαιρότητας. Δεν είναι τα ζητήματα της οικονομίας τόσο που με προβληματίζουν. Είναι και αυτά ασφαλώς. Η βραδυφλεγής βόμβα στα θεμέλια της ελληνικής κοινωνίας, στα θεμέλια της ίδιας της χώρας, έχει ένα όνομα: προσφυγικό – μεταναστευτικό ζήτημα.

Οι ώρες είναι πολύ κρίσιμες, τόσο που προσεγγίσεις με μικροπολιτικές σκοπιμότητες φαντάζουν, στην καλύτερη των περιπτώσεων, εκτός τόπου και χρόνου και στην χειρότερη, άκρως επιζήμιες.

Ασφαλώς, ευθύνες υπάρχουν και έχουν ονοματεπώνυμο. Ποιος αλήθεια μπορεί να ξεχάσει της δηλώσεις μιας απίθανης τύπισσας, της γιαγιάκας που ήθελε να το παίξει υπουργός, ξεπληρώνοντας τα γραμμάτια της αριστεροφροσύνης της, η οποία αφελώς άνοιξε την μεγάλη της αγκαλιά για να υποδεχτεί τους πρόσφυγες και μαζί με αυτούς κάθε καρυδιάς καρύδι, πιστεύοντας ότι οι άνθρωποι αυτοί είναι τουρίστες πρώτης διαλογής και όχι κυνηγημένοι άνθρωποι του πολέμου; Ποιος αλήθεια μπορεί να ξεχάσει την δήλωση του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος είχε δηλώσει ότι δεν υπάρχουν θαλάσσια σύνορα; Ποιος αλήθεια ξεχνά τις βλακώδεις απειλές έναντι των λαών της Ευρώπης από τον υπουργό εθνικής άμυνας Πάνο Καμμένο, ο οποίος θα έστελνε τρομοκράτες ως πεσκέσι στους κακούς; Αυτά όλα τα έχει καταγράψει η Ιστορία και θα τους κρίνει!

Υπάρχει όμως το σήμερα. Υπάρχει το τώρα. Και το σήμερα είναι κρυμμένο σε ένα τσαντίρι, σε έναν καταυλισμό, σε ένα… hot spot. Η για να το θέσω καλύτερα, σε πολλά τσαντίρια, σε πολλούς καταυλισμούς, που έχουν μετατρέψει την χώρα σε ένα απέραντο, περίκλειστο, ασφυκτικά γεμάτο ανθρώπινη απελπισία,  hot spot.

Τις τόσο κρίσιμες ώρες, εκείνο που προέχει ασφαλώς είναι η αλληλεγγύη στους ανθρώπους, οι οποίοι ξεριζώνονται από τις ρίζες τους και σε όλους εκείνους που δεν κατάφεραν να ολοκληρώσουν το ταξίδι τους, με τελικό προορισμό την… ζωή και κατέληξαν πνιγμένοι στον πάτο της θάλασσας του Αιγαίου. Αλληλεγγύη προς τα χιλιάδες μικρά παιδιά τα οποία τριγυρνούν ασυνόδευτα στους δρόμους της απελπισίας. Πράγματα αυτονόητα και ασφαλώς ανθρώπινα. Υπάρχει όμως και μια ακόμα κατηγορία η οποία θέλει κι εκείνη στήριξη και κανείς για την ώρα δεν τους έχει σκεφτεί κι ακόμα χειρότερα, κάποιοι τους κουνάν το δάχτυλο παραδίδοντάς τους μαθήματα ανθρωπισμού. Αναφέρομαι ασφαλώς, σε όλους εκείνους τους ανθρώπους οι οποίοι τον τελευταίο χρόνο παράτησαν τα πάντα, άλλαξαν την καθημερινότητά τους και άνοιξαν την αγκαλιά τους στο ανθρώπινο ποτάμι της απελπισίας. Στους ανθρώπους δηλαδή των ακριτικών νησιών του Αιγαίου.

Και αυτοί οι τελευταίοι με ενδιαφέρουν, να σας πω την μαύρη μου αλήθεια, πιο πολύ. Όχι γιατί δεν με ενδιαφέρουν οι άλλοι. Ασφαλώς και με ενδιαφέρουν και δεν είμαι ξενόφοβος και ρατσιστής. Οι άλλοι είναι περαστικοί και αισιοδοξώ πως αργά ή γρήγορα θα βρουν τον δρόμο τους. Οι νησιώτες μας, όμως, τι θα απογίνουν; Διαβάζω πως η τουριστική σεζόν για φέτος πήγε «περίπατο»! Οι ακυρώσεις είναι καθολικές στον τομέα του τουρισμού ο οποίος δίνει ζωή σε αυτή την πλευρά της πατρίδας μας. Αν συνυπολογίσουμε δε τον υπερδιπλασιασμό της φορολογίας από την παρούσα ανίκανη κυβέρνηση, που τους θεώρησε προνομιούχους τιμωρώντας τους με αυτόν τον τρόπο, εύκολα γίνεται αντιληπτό πως το πρόβλημα είναι πολύ μεγαλύτερο από όσο το φανταζόμασταν.

Μα θα μου πεις, είναι και το… Νόμπελ ανόητε! Πολύ φοβάμαι πως αν δεν γίνει κάτι άμεσα έτσι ώστε να σωθεί στα νησιά του Αιγαίου η τουριστική χρονιά όσο αυτό είναι δυνατόν, κι αν δεν υπάρχει μέριμνα για το αύριο, μετά την προσφυγική κρίση σε αυτά τα μέρη, τους πρόσφυγες του πολέμου στη Συρία, θα ακολουθήσουν οι Έλληνες πρόσφυγες της αριστερής ανοησίας.

Και άσε το Νόμπελ να… κουρεύεται.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου