Καλοκαίρι και Καταχνιά; Ευχαριστώ δεν θα πάρω!

Λένε πως όταν χαράξει, τα όνειρα παύουν να έχουν αξία και περνάνε στην λήθη και την λησμονιά.

Αλήθεια, υπάρχει μεγαλύτερη κακοήθεια από αυτή;

Κανένα όνειρο, δεν σβήνει το χάραμα όταν η ψυχή σου το πυρπολεί και κρατά την φλόγα του άσβεστη.

Στην πραγματικότητα, κάπως έτσι λειτουργεί και το ελληνικό καλοκαίρι.


Ο ρόλος της εποχής αυτή, στην ψυχοσύνθεση μας, λειτουργεί ως ο πυρπολητής των ονείρων μας, ο διανομέας των προσδοκιών μας και ο ταχυδρόμος των πιο κρυφών αλλά και φανερών επιθυμιών και ελπίδων μας.

Το ατέλειωτο ελληνικό καλοκαίρι, είναι εκείνη η σπίθα που τροφοδοτεί συνεχώς την διάθεση μας για ζωή και δημιουργία.

Είναι ένα ολόκληρο τρίμηνο και κάτι παραπάνω που τα πάντα κινούνται στον δικό τους ρυθμό. Ένας ρυθμός που ακολουθεί τα βήματα ενός μαγικού χορού, του χορού των ονείρων και της αντοχής μας.

Είναι από μόνο του αρκετό αυτό;

Φτάνει μόνο του το καλοκαίρι να παραμερίσει το βαθύ σκοτάδι του χειμώνα της υπανάπτυξης και της φορολογίας των επιλογών μας;

Η απάντηση είναι απλή…

Ναι, από μόνο του το ελληνικό καλοκαίρι είναι ικανό να διώξει τα σκοτάδια μιας παρατεταμένης χειμωνιάς και να μας κλείσει πονηρά το μάτι για κάτι που αλλάζει, όσο κι αν αυτό αργεί.

Σε τελική ανάλυση, όλα έχουν ένα κόστος. Οι επιλογές μας, οι προτεραιότητές μας και τα λάθη μας.

Είναι όμως το ελληνικό εκείνο καλοκαίρι που με την ορμή του τα σαρώνει όλα, όπως ένα και μόνο κύμα, στο δι’ ευχών της μέρας, θα σαρώσει κάστρα και πύργους χτισμένα στην άμμο και της πιο μακρινής κόλασης.

Λένε τέλος πως κάθε πρόσφυγας πάντα θα ζητά την πατρίδα του, κάθε άρρωστος την γιατρειά του και κάθε μοναξιά την συντροφιά της.

Εμείς, όλα αυτά τα έχουμε βρει, μας τα δίνει απλόχερα η δική μας εποχή, το δικό μας και μόνο, καλοκαίρι!


Καλως ορίστε το κι έχει ο Θεός…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου