Η βλακεία είναι κίνδυνος θάνατος

Είπα να το καταπιώ και να μην ασχοληθώ με το θέμα. Το θεωρούσα χάσιμο χρόνου και γραφικό για να του αφιερώσω έστω και λίγα λεπτά. Η ερώτηση όμως προσφιλούς μου προσώπου περί του θέματος, με προσγείωσε ανώμαλα στην πραγματικότητα.


« Νίκο, εσύ τι πιστεύεις που είσαι και μέσα στα πράγματα. Αν πάω στα γραφεία του Σώρρα, λες να μου σβήσουν το δάνειο;»

Τόσα χρόνια μέσα και γύρω από την πολιτική, έχω δει πολλά και έχω ακούσει πολλά περισσότερα. Έχω γνωρίσει ανθρώπους και ανθρωπάκια, πολιτικούς και πολιτικάντηδες, λαμόγια και ιδεολόγους, οραματιστές και ονειροβάτες. Έχω δει κόμματα να διαλύονται και κόμματα να γεννιούνται από το πουθενά και σε γενικές γραμμές, έχω απομυθοποιήσει τον χώρο της πολιτικής όπως τον είχα πλάσει με την φαντασία μου πριν γίνω κομμάτι της.

Γιατί κάποιος φτιάχνει ένα κόμμα;

Οι λόγοι είναι πολλοί. Άλλος φτιάχνει κόμμα επειδή τον έδιωξαν από το κόμμα που τον καθιέρωσε. Άλλος διότι θέλει να ξεπλύνει μέσω του κόμματος που θα δημιουργήσει, χρήματα που δημιουργήθηκαν από έκνομες δραστηριότητες εντός και εκτός πολιτικής. Άλλος φτιάχνει κόμμα διότι κάποιοι τον έβαλαν να το κάνει προκειμένου να διεμβολίσουν με τον τρόπο αυτό το υφιστάμενο πολιτικό σύστημα, χωρίς οι ίδιοι να φαίνονται στο προσκήνιο. Ενώ οι περισσότεροι, φτιάχνουν κόμμα επειδή ο τίτλος του προέδρου τους γαργαλάει τον εγωϊσμό και θεωρούν τους εαυτούς τους απόγονους του Μοντεσκιέ, του Μακιαβέλλι και στην καλύτερη των περιπτώσεων, θεωρούν ότι φτιάχνοντας κόμμα, θα σώσουν την ανθρωπότητα και θα συμβάλλουν στην λύση του προβλήματος με την υπερθέρμανση του πλανήτη!

Υπάρχει πλέον και μία καινούργια κατηγορία «πολιτικών» που δημιουργούν κόμμα και η χώρα μας άξια φέρει τα πρωτεία της. Η κατηγορία εκείνων των «πολιτικών» οι οποίοι δημιουργούν έναν πολιτικό σχηματισμό, προκειμένου να αποδείξουν ότι υπάρχει μια χώρα, η οποία χώρα δίνει την δυνατότητα στην ηλιθιότητα να επιπλεύσει και να αποκτήσει κινηματικό χαρακτήρα!

Διότι πως αλλιώς θα μπορούσε κάποιος να χαραχτηρίσει όλο αυτό που συμβαίνει το τελευταίο διάστημα με την περίπτωση Αρτέμη Σώρρα.

Είναι δυνατόν να μιλάμε σοβαρά για το θέμα;

Κι όμως, ναι είναι δυνατόν.

Όχι ότι ως έθνος είχαμε καλλιεργήσει ποτέ ιδιαίτερη πολιτική κουλτούρα αλλά αυτό πια, ξεπερνάει κάθε φαντασία.

Νομίζω ότι τα έξι χρόνια μνημονίων είναι λίγα για να μας κάνουν να συνέλθουμε ως κοινωνία. Κάθε λογικό ον σε αυτή την χώρα, πρέπει να προσεύχεται ολημερίς να πολλαπλασιαστούν τα μνημόνια και τα χρόνια επιτήρησης μήπως καταφέρουμε να βάλουμε μυαλό διότι αλλιώς, δεν μας βλέπω καθόλου καλά.

Η διαφορά μεταξύ βλακείας και ευφυΐας είναι ότι η ευφυΐα έχει όρια είχε πει κάποτε ο Αϊνστάιν και τα όρια της βλακείας στην Ελλάδα, έχουν πια ξεθωριάσει.


Και η βλακεία είναι κίνδυνος θάνατος…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου