Αναζητώντας συνοδοιπόρους…


Βροχή, αέρας, ομίχλη… Ένα σκηνικό θλίψης και κατάθλιψης, στο πλατύσκαλο του καλοκαιριού. Σκηνικό βγαλμένο από εφιάλτη και από την κανονικότητα που μας έχει εγκαταλείψει προ πολλού.

Μέσα σε αυτό το σκηνικό, εσύ είσαι αναγκασμένος να δημιουργείς, να προοδεύεις και να αισιοδοξείς, προσμένοντας τον ήλιο ή, όπως εύστοχα είχε γράψει ο Οδυσσέας Ελύτης στο «Άξιον Εστί», να προσμένεις την δική σου θέση στον ήλιο παλεύοντας με τα σκοτάδια μέσα σου.

Δεν έχω στόχο να σου μεταδώσω την δική μου κατάθλιψη, πες μου, μπορείς να προσποιείσαι όμως συνεχώς ότι δεν σε έχει πλακώσει η παρακμή και η απόλυτη καταστροφή;

Αυτός ο τόπος έπαψε να θυμίζει πια κανονικό τόπο, μια γειτονιά που σε τυλίγει με θαλπωρή κι αγάπη. Έπαψε, να σε εφοδιάζει με την δύναμη της δημιουργίας και την όρεξη να χτίσεις έναν καλύτερο κόσμο.

Στον τόπο αυτό, οι αξίες έπαψαν να έχουν δύναμη και οι άξιοι να ζητιανεύουν στους σκουπιδοτενεκέδες των αναμνήσεων τους.

Λέξεις όπως η αισθητική και η αρμονία, έχουν αφαιρεθεί δια νόμου από το λεξικό της καθημερινότητας μας, ενώ η κακογουστιά και η ανωμαλία διατρανώνουν την ύπαρξή τους, διεκδικώντας την αίγλη που δεν πρόλαβαν να εισπράξουν από τον Μεσαίωνα.

Η βία και η τρομοκρατία, λεκτική και σωματική, είναι διάχυτες παντού γύρω και μέσα μας και το χειρότερο είναι ότι θεωρούνται κεκτημένα δικαιώματα, ένας Θεός ξέρει κερδισμένα σε ποια μάχη.

Τα δαντελένια μας ακρογιάλια έπαψαν πια να θυμίζουν ελληνικό καλοκαίρι, ενώ ακόμα κι ο ήλιος στα δικά μου μάτια έχει ξεθωριάσει.

Φοβάμαι ακόμα πως, από κάπου θα εμφανιστούν ο Ικτίνος και ο Καλλικράτης, θα ανηφορίσουν στην Ακρόπολη και θα αρχίσουν να αποσυναρμολογούν τον Παρθενώνα με τα ίδια τους τα χέρια, ενώ οι Πλάτωνας και Αριστοτέλης, αφού περάσουν μια βόλτα από τα τσαντίρια του Ελληνικού και του Σχιστού, θα κάνουν αίτηση για άσυλο σε άλλον τόπο, αλλάζοντας ταυτόχρονα και ιθαγένεια.

Όχι, δεν είναι αυτή η ταυτότητα μας. Δεν μπορεί να μας άλλαξαν τα μνημόνια. Το πρόβλημα είναι ότι αντί όλα αυτά να μας αφυπνίσουν, περνάνε μπροστά μας κι εμείς, αντί να τους βάζουμε τρικλοποδιές, αδιαφορούμε ή, τους κλείνουμε πονηρά το μάτι.

Επιτέλους, κάτι πρέπει να γίνει ώστε το παράλογο να θεωρείται και πάλι παράλογο, το έγκλημα να βρει επιτέλους "θαλπωρή" στην φυλακή του, η δημιουργία να απελευθερωθεί από τα δεσμά της και η κανονικότητα να επιστρέψει.

Όλα αυτά ξέρω ακούγονται θεωρητικά. Στην πραγματικότητα αυτές οι σκέψεις δεν δίνουν καμιά λύση.
 
Όμως, είμαι εδώ να δηλώσω παρών στην "επανάσταση". Την "επανάσταση" που ο τόπος αυτός έχει ανάγκη. Την "επανάσταση" του αυτονόητου. Συνοδοιπόροι μου λείπουν…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου